Als we denken aan Spaanse geluiden dan denken we al snel aan flamenco muziek en dat is te begrijpen, maar hoe zit het met die andere geluiden? Jongeren die toeterend rondjes rijden door het dorp of de stad in hun auto om te vieren dat hun voetbalclub een cup heeft gewonnen. Of de bruiloftstoet die luid toeterend achter de bruilofts auto aanrijden van de kerk naar de feestzaal. Of de harde knallen, die helaas vreselijk zijn voor honden en andere dieren, die dagelijks het begin en einde van de feestelijkheden aankondigen, zolang het dorpsfeest duurt. Die typisch Spaanse feesten met live muziek die pas om middernacht begint en eindigt in de vroege ochtenduurtjes wanneer de straatvegers alweer aan het werk gaan. Dan is er nog het jaarlijkse dorpsfeest met kermis vol kleurige, luide attracties die elkaar proberen te ‘overschreeuwen’ met keiharde popmuziek om mensen te trekken. Feesten die meestal eindigen met een vuurwerkshow met alweer veel harde knallen. Je kunt dan gemakkelijk tot de conclusie komen dat Spanje een zeer 'luidruchtig' land is en dat Spanjaarden zeer geluidtolerant zijn.
Maar er is ook het aangename geluid van de koffiemachines in de bars; het geluid van de koffie die wordt gemalen en melk die wordt opgewarmd voor alweer een ‘cafe con leche’. Ik luister ernaar, terwijl ik op mijn koffie wacht in mijn favourite cafe aan het strand. Alle tafels zijn bezet en ik hoor een mengeling van talen uit heel Europa en natuurlijk ook Spanjaarden. Mensen zeggen vaak dat Spanjaarden zo hard praten wanneer ze elkaar ontmoeten. Ik denk niet dat dit perse het geval is. Ja er zijn mensen die hard praten maar als je een taal niet begrijpt lijkt het al gauw alsof alle woorden aan elkaar zijn geplakt en dat mensen hard praten. Wat mij echter wel opvalt is dat er een groot aantal mannen en vrouwen zijn met een hele rauwe, hese stem. Ik dacht altijd dat dit het gevolg was van een zware rookverslaving, maar daar ben ik nu niet meer zo zeker van want een paar weken geleden hoorde ik een jongetje van nog geen tien jaar oud praten met zo’n zelfde diepe, hese stem. Ik vraag me af of de toon van onze stem ook wordt beïnvloed door onze omgeving. Dit zou wel kunnen verklaren waarom er vrouwen zijn in Amerika en in Engeland met van die hoge snerpende stemmen, iets wat je in Nederland niet zo vaak hoort.
De wind wakkert aan en ik luister naar het rustgevende geluid van de golven die het strand op en af rollen. Het brengt me terug naar mijn aangename realiteit op een dag als deze in juni. De maand waar het voorjaar verandert in de zomer lang vóór de 21e; een maand met heerlijke temperaturen, overdag warm en fris tijdens de avond. De maand waarin de geluiden weer aanzwellen. Zwaluwen die door de lucht scheren, meer mensen, meer ontmoetingen en gelukkige gezichten, meer live muziek en dansen en meer geluidsoverlast in de appartementen aan zee. Het hoort er allemaal bij als je in Zuid Spanje woont.
Wil je meer lezen over het leven in een klein Spaans dorpje lees dan het boek "Reflections from La Herradura" (te koop in het Engels en Spaans).
Voor interessante artikelen, mooie plaatjes en lekkere recepten kun je je abonneren op mijn La Herradura nieuwsbrief zodat je wekelijks een link krijgt naar de meest recente artikelen in dit leuke webmagazine. Het is gratis. www.laherradura-cultural.eu
Als je op de hoogte wilt worden gehouden zodra een nieuw Spaans avontuur is geplaatst, dan kun je je aanmelden voor mijn nieuwsbrief die altijd een link naar de meest recente blog bevat. Je kunt me natuurlijk ook volgen via Facebook als je dat leuk vindt: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/
Ik woon in Spanje en dit betekent dat ik kan genieten van blauwe luchten, de oranje gloed van de late middagzon op de bergketens en steeds wisselende horizons terwijl de zee speelt met een groot spectrum aan blauwtinten en turkoois. Voeg aan deze mix nog het licht van het zuiden van Spanje toe en je hebt een fantastische inspiratiebron voor kunstenaars, zoals ik. Ik hoef geen landschappen met olijfbomen, geweldige luchten boven een donkere indigo zee tijdens een zonsondergang in de winter in de baai van La Herradura te schilderen om in mijn werk te kunnen zien dat ik toch wel degelijk hierdoor ben beïnvloed. Als ik kijk naar mijn werk door de jaren heen dan is het duidelijk het het licht en de vele uren zon mijn kunst hebben geraakt. De kleuren in mijn schilderijen zijn helderder, levendiger en intenser geworden.
Ik schilder meestal figuren maar gebruik geen modellen voor mijn schilderijen. Wel observeer ik graag en krijg ik veel inspiratie van alleen maar kijken naar mensen en genieten van de verscheidenheid aan wat er zoal voorbijkomt hier in La Herradura. Vooral tijdens het lente-, herfst- en het winterseizoen is het niet moeilijk om onderscheid te maken tussen de verschillende types mensen. Zonder te willen generaliseren kun je er wel van uitgaan dat degenen die hier permanent wonen merken dat hun lichaam zich in de loop van de jaren aanpast aan de zomer- en wintertemperaturen. De hoge temperaturen in de zomer lijken minder warm maar in de winter hebben ze het eerder koud wat hun kleding duidelijk verraadt. Aan een kleurtje werken lijkt ook minder belangrijk te worden. Overwinteraars daarentegen kunnen vaak worden herkend aan hun zongebruinde huid en de meer zomerse kleding tijdens de wintermaanden met wel eventueel een jumper over de schouders gedrapeerd. En dan zijn er de vakantiegangers die de winter in hun land ontsnappen. Ze zijn te herkennen aan de t-shirts, korte broeken en teenslippers terwijl de lokale bevolking en permanente expats met een extra trui en laarzen in een hoek van een van de overdekte caféterassen schuilen voor de frisse wind.
Maar nu is het begin juni en de zomer begonnen. Iedereen heeft de zomerkleding uit de kast gehaald en ik kijk naar een groepje vrouwen die langs de tafel lopen waar ik geniet van een koffie en een bruin broodje met verse tomaat, zout en extravergin olijfolie.
Ik zie een invasie van teenslippers, in alle soorten en maten en in felle kleuren met exotische ontwerpen of een wiebelende rubber bloem. Ik verbaas me over het lef van enkele van de vrouwelijke eigenaren. Schilferende nagellak op te lange teennagels die vrolijk van de frisse lucht genieten, gebarsten hielen onder gladgeschoren benen. Ik ben ook gefascineerd door het gemak waarmee sommige elegant uitziende dames pronken met hun misvormde voeten, vermoedelijk doordat ze jarenlang in stiletto schoenen met een punt hebben gezeten. Dure leren sandalen kunnen de vruchteloze pogingen van de pedicure niet verhullen. Ik zie overal likdoorns, blaren en pleisters waarvan de randjes een beetje zwart zijn geworden. Niemand lijkt zich er druk om te maken en ik vraag me af waarom ik wel.
Dus neem ik mijn aandacht weer mee naar de kleurrijke mengeling van mensen die langs de kust slenteren, aangetrokken door de zee en de zon. Sommigen in de wetenschap dat ze later die dag naar hun villa kunnen gaan voor een verfrissende duik in het zwembad. Soms vind ik dit ook wat verontrustend. De meeste mensen, de toeristen, de expats, en ook veel Spanjaarden lijken dit water vaak als vanzelfsprekend te beschouwen. Het overdreven veel water geven aan de planten in de tuin of op een terras, de kraan wijd open laten staan bij het poetsen van de tanden of het schoonmaken van groente of verse vis. Ook lange douches om de iets verbrande huid af te koelen of juist een warm bad om even lekker in te ontspannen. We vinden het allemaal zo normaal.
Niemand lijkt zich af te vragen waar al dit water vandaankomt. Als het regent, en dat gebeurt eerlijk gezegd veel te weinig, kunnen straten weliswaar in zeer korte tijd veranderen in rivieren, maar tot mijn verbazing hoor ik dan toch mensen klagen over het ‘slechte’ weer. Hoewel het zelden of nooit voorkomt dat de zon een hele week niet schijnt, kan het wel gebeuren dat er een week lang iedere dag wat regenbuien vallen, zoals dit het geval was begin mei van dit jaar. Voor mensen die naar Spanje komen voor een zonvakantie is dat natuurlijk wel wat triest, maar als je je in de bevoorrechte positie bevindt om voor langere periodes in dit prachtige land te kunnen wonen zou je misschien die regen kunnen zien als een geschenk.
Die regen is zo nodig in Andalusië en dus ook in La Herradura. De lokale economie is gebaseerd op landbouw, zoals de avocado en de tropische fruitteelt, en toerisme en beide hebben grote hoeveelheden water nodig. In zekere zin heeft La Herradura nog geluk dat er een groot ondergronds waterreservoir is, maar om dit te behouden moet het wel voldoende regenen tijdens de wintermaanden. Wanneer er te weinig regen valt zal het zoute zeewater zich vermengen met het zoete water en dit betekent dat het water uit de kraan ook zout zal worden. Niet zo handig als je het zoute zeewater van je lijf wilt spoelen, maar natuurlijk funest voor de fruitteelt.
Ik betaal voor mijn ontbijt en besef dat ik nu zit te mopperen over mensen die mopperen, maar ik besef ook dat ik me gelukkig kan prijzen dat ik deze prachtige, inspirerende plek mijn thuis kan noemen. Dat is iets wat ik nooit gewoon zal vinden en.... ik voel een schilderij in me opborrelen.
Als je meer wilt weten over La Herradura dan nodig ik je uit om de nieuwe website te bezoeken. Het is in feite een webmagazine, www.laherradura-cultural.eu die ik heb gecreëerd samen met Ferry Verhoeve. Sinds een paar weken is ons team ook versterkt met de Spaanse Ana Espildora en samen werken we eraan om La Herradura nog bekender te krijgen als de culturele hotspot die het al is.
Je kunt je inschrijven voor deze website (die in het Engels en in het Spaans verschijnt) en dan ontvang je wekelijks een update van interessante culturele informatie uit La Herradura en omgeving, bijvoorbeeld artikelen over milieu evenementen zoals fotowedstrijden, over artiesten, locale feesten, sport evenementen, leuke recepten en nog veel meer. Zeker de moeite waard. Bovendien kunnen we je steun goed gebruiken, dus schrijf je snel in! Dat kan hier, aan de rechterkant van de pagina onder Subscribe to our newsletter.
Als je mijn boek Reflections from La Herradura, wilt kopen kan dat natuurlijk ook. Klik hier.
Als je op de hoogte wilt worden gehouden zodra een nieuw Spaans avontuur is geplaatst, dan kun je je aanmelden voor mijn nieuwsbrief die altijd een link naar de meest recente blog bevat. Je kunt me natuurlijk ook volgen via Facebook als je dat leuk vindt: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/
Wel kussen of niet kussen in Spanje. Ik zal niet de eerste zijn die hierover blogt maar het is natuurlijk best een serieuze vraag wanneer je hebt besloten om je huis en houden in te pakken en te gaan verhuizen naar een ander land, of wanneer je op bezoek bent bij vrienden of familieleden die deze spannende onderneming hebben waargemaakt en je tijdens een vakantie voorstellen aan de lokale bevolking.
Op zich is het natuurlijk bijzonder interessant om een inwoner van Europa te zijn met al die verschillende culturen en talen op zo’n relatief klein grondgebied. Maar wat normaal lijkt in de ene cultuur is mogelijk totaal ongepast in een buurland. Verhuizen naar Spanje brengt uiteraard verschillende uitdagingen met zich mee en wel of niet zoenen, hoe te zoenen en hoe vaak te zoenen is er een van. Met zoveel verschillende nationaliteiten die massaal het koudere Noord Europa achter zich laten om zich aan de Spaanse kust te vestigen kan het je wel worden vergeven als je dit nogal verwarrend vindt.
Ik ben Nederlands en in Nederland kussen we meestal niet bij een eerste ontmoeting en een vriendelijke handdruk en een glimlach is meer gebruikelijk. Vervolgens, als we met elkaar bevriend raken en ook tussen familieleden is zoenen een geaccepteerde manier van begroeten, drie keer uiteraard.
Nu ik al meer dan twaalf jaar in Spanje woon ben ik er echter aan gewend geraakt om totale vreemden te zoenen als ik aan hen word voorgesteld door een bekende. Twee zoenen zijn de norm. Meestal eindigt mijn zoen ergens in de lucht terwijl ik een al dan niet natte kus op iedere wang ontvang. In een zakelijke situatie is het gebruikelijk bij de allereerste ontmoeting elkaar de hand te schudden, maar wees niet verbaast, wanneer je de deur weer uitloopt, dat je hartelijk wordt gezoend, wat mij overkwam een paar weken geleden toen ik met de eigenaar van een drukkerij in de stad Granada, overeenkwam dat zij mijn boek “Reflections from La Herradura” – beschikbaar in het Engels en in het Spaans- zouden gaan drukken. Gelukkig was het een mooie man.
Ik weet eerlijk gezegd niet zeker of er een 'officiële' kant van het gezicht is waar je begint te zoenen, maar ik being meestal links. Dit is soms wel een uitdaging - vooral wanneer ik word voorgesteld aan de wat oudere bevolking, zoals laatst aan een oude, tandeloze geitenhoeder - aangezien er altijd een kans is dat we niet aan dezelfde kant beginnen en elkaar uiteindelijk vol op de mond zoenen, gevolgd door onhandig gelach en een zo onopvallend mogelijk een mouw over de mond vegen.
In mijn vrienden- en kennisenkring bevinden zich mensen van allerlei nationaliteiten, uit onder andere Groot Brittanie, Ierland, Roemenië, Duitsland, Italië, Frankrijk, Uruguay en Argentinië, maar ook uit Scandinavische landen. De gewoontes variëren behoorlijk. Sommigen willen vier keer zoenen, sommigen kussen maar één keer, weer andere drie maal, maar het meest gebruikelijke, ook onder de Britten, Spanjaarden en Italianen is om twee keer te zoenen. Overigens is het in Spanje, evenals in vele andere Zuid-Europese landen, ook normaal voor mannen om elkaar te begroeten met twee zoenen.
In La Herradura lijken twee zoenen het meest gangbaar, tenzij je me bij mij thuis een bezoekje brengt en door mijn hond Choppie hartstochtelijk wordt verwelkomt met een slobberige tongzoen, als hij de kans krijgt.
Zoenen in Spanje kan dus een avontuur zijn en mijn advies is om maar gewoon met de stroom mee te gaan, of ... ga voor een knuffel!
Ja een knuffel, een intense omarming, wat steeds meer gebruikelijk lijkt te zijn. Een warme omhelzing in plaats van een zoen als begroeting van iemand die je kent! In veel noord- en zuid Europese landen is het handen schudden bij een eerste ontmoeting weliswaar nog steeds normaal, maar als je iemand kent, al dan niet goed, dan kan een omhelzing al gauw deel uitmaken van een begroeting.
Het is dus inmiddels zo dat ik veel mensen uit mijn vriendenkring hartelijk omhels als we elkaar zien en ik sta eigenlijk nooit zo stil bij het intime karakter van deze begroeting terwijl ik mijn lichaam tegen het lichaam van een vrouw of man druk, maar het is altijd een prettige sensatie. Vreemd genoeg, is het elkaar op de wangen zoenen vaak geen onderdeel van de omhelzing, maar wat maakt het uit. In deze wereld van chaos, van woede, haat, oorlog en angst is het gewoon prettig om iemand even voor een paar seconden vast te houden, zodat mijn hart het hart van de omhelzer kan begroeten.
En wat heeft dit alles te maken met wonen in Spanje als kunstenaar hoor ik je denken? Nou, niets eigenlijk, afgezien van het feit dat het schrijven van een verhaal een creatief en artistiek proces is!
De schilderijen in deze blog zijn van mijn hand.
Voor meer informatie over mijn kunst en boeken verwijs ik je graag naar mijn website: www.renatevannijen.com
Als je op de hoogte wilt worden gehouden zodra een nieuw Spaans avontuur is geplaatst, dan kun je je aanmelden voor mijn nieuwsbrief die altijd een link naar de meest recente blog bevat. Je kunt me natuurlijk ook volgen via Facebook als je dat leuk vindt: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/
Het is algemeen bekend dat een heleboel ouderen ervoor kiezen om hetzij permanent of voor langere periodes van het jaar in de warme Spaanse zon door te brengen en wie kan het hen kwalijk nemen. Alle lichamelijke klachten lijken minder intens als de zon je in de ochtend begroet.
Er zijn echter veel kustplaatsen waar je, vooral tijdens de wintermaanden, het gevoel krijgt in een openlucht bejaardentehuis te wandelen terwijl mensen met grijze haardossen over de boulevard slenteren of genieten van een kopje koffie of een drankje op een van de vele terrasjes aan de Spaanse Costas. De donkerbruine, soms verweerde huid een teken van hun levenstijl, maar gelardeerd met een overdosis zon ziet het er allemaal vrolijk uit.
En God heeft het mooi bedacht natuurlijk want als we ouder worden lijkt het alsof er een zachte mist in ons gezichtsveld komt wat maakt dat we elkaar opeens door een vage waas zien waardoor rimpels en ouderdomsvlekken niet lijken te bestaan, totdat we een leesbril opzetten om het menu te kunnen lezen. Die leesbril die opeens in ons leven komt.
We genieten van het leven in Spanje, worden ouder en hebben allemaal een verhaal te vertellen. Ik ook. Mijn gezichtsvermogen was altijd uitstekend en ik kon zonder problemen de allerkleinste lettertjes lezen op producten in de supermarkt, maar nadat ik een aantal jaren het onvermijdelijke probeerde uit te stellen, tot mijn armen niet lang genoeg meer waren om wat ik wilde lezen vast te kunnen houden kocht ik mijn eerste leesbril. Tegenwoordig is het een constante strijd mijn leesbril te vinden in mijn tas en deze om te ruilen voor mijn vertebril, zodat ik niet struikel over een verlaten winkelwagentje in de supermarkt.
Toen ik erachter kwam dat ik, iedere ochtend gedurende een aantal maanden, scheerschuim van mijn man in mijn haar had gesmeerd in plaats van styling schuim, die naast elkaar liggen in de la van een badkamermeubel realiseerde ik me dat mijn ogen wel behoorlijk achteruit waren gegaan, maar de scheerschuim werkte prima.
Er zit echter nog een positieve kant aan ouder worden in Spanje. Er lijkt hier namelijk geen leeftijdsdiscriminatie te zijn. Ik kan alleen spreken uit eigen ervaring in Nederland in mijn geboortestad Arnhem waar dit wel voorkomt in die zin dat oudere en jongere mensen zich nauwelijks mengen in het uitgaansleven. In het uitgaanscentrum van de stad is een plein met veel bars en cafes, maar ieder cafe lijkt zijn eigen leeftijdsgroep te hebben. Ik herinner me dat ik, ergens achterin de veertig, het gevoel had dat ik een bijna-dood-ervaring was - met andere woorden ongelooflijk oud - toen ik een pub binnenliep waar zich alleen maar jongelui van tussen de 18 en 20 jaar bevonden die me duidelijk het gevoel gaven dat ik daar niet hoorde te zijn.
Dit gevoel heb ik nooit gehad in Spanje en tijdens de presentatie van mijn nieuwste boek ‘Reflections from La Herradura’ in La Cochera, een muziekcafe in het dorp, werd me dit des te meer duidelijk. Er was een leuke mix van mensen over de zestig - zelfs van over de zeventig - en jongeren van onder de twintig en zo’n beetje iedere leeftijd daar tussenin. Iedereen accepteerde elkaar, samen in gesprek, samen lachen, dansen en genieten van de live muziek. Het was een bevestiging van wat ik al jaren weet. Oud(er) worden in Spanje is fantastisch. En laten we eerlijk zijn, het goede aan oud worden, gezien het enige alternatief, is natuurlijk oud worden.
‘Reflections from La Herradura’, is een verzameling verhalen vertelt door mensen uit verschillende leeftijdsgroepen, allemaal mensen die het hele jaar of voor langere periodes per jaar in La Herradura wonen. Tot eind april kun je, rechtstreeks bij mij, een gesigneerd exemplaar bestellen voor de aanbiedingsprijs van 15€ in plaats van 19,50€ (exclusief verzendkosten). Het boek is er in de Engelse taal en in de Spaanse taal. Stuur me een emailtje via renate@renatevannijen.com om jouw exemplaar te bestellen.
Voor meer informatie over mijn kunst en boeken verwijs ik je graag naar mijn website: www.renatevannijen.com
Als je op de hoogte wilt worden gehouden zodra een nieuw Spaans avontuur is geplaatst, dan kun je je aanmelden voor mijn nieuwsbrief die altijd een link naar de meest recente blog bevat. Je kunt me natuurlijk ook volgen via Facebook als je dat leuk vindt: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/
Afgelopen zondag was een belangrijke dag voor me. Een dag waar ik vele maanden naartoe had gewerkt. Het was de dag van de presentatie van mijn nieuwste boek 'Reflections from La Herradura'; ook beschikbaar in het Spaans - 'Reflejos del Paisaje Humano de La Herradura'. Toen ik aan dit boek begon, ongeveer anderhalf jaar geleden, kon ik niet voorzien wat er allemaal op mijn pad zou komen. Interviews met interessante en inspirerende kunstenaars, sommigen moeilijk en met opgeblazen egos, de meesten super relaxed, maar allemaal een verhaal waardig. Mijn boek was geboren. Officieel afgelopen zondag, toen de presentatie van het boek plaatsvond in La Cochera, een fantastisch kunstzinnig muziekcafé aan de boulevard in La Herradura. Het verhaal van La Cochera, een kunstwerk op zich met fantastische versieringen en decor met invloeden uit de hele wereld, staat ook in het boek dus het was de perfecte plaats voor de presentatie.
Weken voorafgaand aan de presentatie waren gevuld met het vinden van een goede drukker, het boek printklaar maken, zowel in het Engels als in het Spaans, en iedereen van de ‘launch’ op de hoogte te brengen. Ik had vaak het gevoel dat ik rondrende als een kip zonder kop, maar onder de chaos was ook structuur en alles kwam uiteindelijk op tijd voor elkaar. Wel leek mijn lichaam tegen te sputteren en werd ik geveld door een heftige bronchitis, waarschijnlijk zodat ik even pas op de plaats zou maken. Stress en teveel zorgen hadden hun tol geëist. Ik voelde me zo belabberd dat ik wel rust moest nemen.
Terugblikkend was de creatie van mijn boek een proces met ups en downs, problemen en oplossingen, opstekers maar ook teleurstellingen. Ook het resultaat van de crowdfunding die ik had georganiseerd om de kosten van het uitgeven van mijn boek te dekken bracht slechts een kwart van de benodigde uitgaven op. Uiteraard helpt alles en mijn dank gaat daarom ook uit naar iedereen die zo vriendelijk is geweest om geld te doneren. Heel erg bedankt. Echter , het feit dat ik mijn crowdfunding bedrag niet had bereikt betekende dat ik een moeilijke beslissing moest nemen. Zou ik het risico nemen en een grote stapel boeken bestellen wat zou resulteren in een – vreselijk eng – negatief banksaldo of zou ik het safe gaan spelen en de feestelijke presentatie afzeggen en klein beginnen?
Soms moet je een risico durven nemen en in mijn geval weet ik dat mijn boek absoluut het lezen waard is. Reflections from La Herradura is namelijk een inspirerend boek; de lezer wordt meegenomen naar een fascinerende wereld. Een beschrijving van het leven in een klein Spaans kustplaatsje, over het verleden en het heden, maar het biedt ook een interessante kijk op het leven van kunstenaars, zoals schilders, schrijvers, dansers, muzikanten en andere creatieve zielen. Wat inspireert hen en waarom zijn ze in La Herradura?
Enkele artiesten uit La Herradura
Ik besloot het risico te nemen. Ik was zo druk met de voorbereidingen dat ik geen tijd had om nerveus te zijn alhoewel het feit dat ik te vaak koos voor minder gezonde etenswaren, zogenaamde comfort foods, mogelijk het tegendeel bewees, wat maakte dat de blouse die ik op de presentatie zou dragen duidelijk een stuk strakker zat dan de laatste keer dat ik deze droeg. Maar afgelopen zondag kwam en ging. Mijn presentatie in het Spaans en Engels werd goed ontvangen, de sfeer was super met fantastische live muziek, mensen dansend en genietend. Mede dankzij Antonio, de eigenaar van La Cochera, die het mogelijk maakte voor mij om mijn boek daar te presenteren en Mel O'Gorman, die gedurende het gehele proces mijn steun en toeverlaat was, kan ik nu terugkijken op een succesvolle dag.
Heb jij het gemist maar ben je wel geïnteresseerd in een gesigneerd exemplaar van het boek? Laat het me dan even weten. Het boek is wel in het Engels of Spaans, maar de schrijfstijl is conversatiestijl dus makkelijk te lezen. Voor de gelegenheid verleng ik de kortingsprijs van 15,00€ in plaats van 19,50€ (exclusief verzendkosten) tot eind April! Wees er dus snel bij! Je kunt contact met me opnemen via renate@renatevannijen.com
Voor meer informatie over mijn kunst en boeken verwijs ik je graag naar mijn website: www.renatevannijen.com
Als je op de hoogte wilt worden gehouden zodra een nieuw Spaans avontuur is geplaatst, dan kun je je aanmelden voor mijn nieuwsbrief die altijd een link naar de meest recente blog bevat. Je kunt me natuurlijk ook volgen via Facebook als je dat leuk vindt: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/
Om 7.30 die ochtend kon ik mezelf met moeite ertoe dwingen om op te staan na een lange dag met veel te veel uren op mijn benen te hebben gestaan de dag voorafgaand aan de schilderworkshop. Een ietwat gezwollen knie en hielspoor (peesplaat ontsteking) betekende dat ik met mijn benen omhoog moest zitten, maar mijn adrenaline ‘kicked in’ en ik ging naar de keuken voor nog wat voorbereidingen voor de lunch die bij de workshop was inbegrepen. Mijn trouwe keukenmachientje veranderde tomaat met verse basilicum en knoflook tot een lekker smeerseltje en ik prakte een rijpe avocado fijn en mengde dit met verse knoflook, wat zout en citroen. Nog snel even wat rozijnen en dadels geweekt en fijngemaald met cashewnoten waar ik vervolgens balletjes van maakte die ik in kokosrasp rolde (erg lekker, het proberen waard!) en toen ging de bel. Om 10.30, precies op tijd, opende ik de deur voor zes beginners, zoals ze zichzelf noemden. Ze introduceerden zich met een handdruk, waarna mijn 12-jarige hond Choppy een puppy impressie weggaf en erg zijn best deed om iedereen met een natte tongzoen te verwelkomen, tot hilariteit van mijn gasten, gelukkig. Vervolgens gingen we naar mijn atelier aan de achterkant van ons huis waar ik om te beginnen enkele basisregels voor het creëren van een schilderij uitlegde. Het geven van schilderles en workshops is iets waar ik al een aantal jaren ervaring in heb en door de jaren heen heb ik les gegeven aan zowel ervaren als onervaren hobbyschilders. Daarom weet ik dat ik iemand kan helpen om op een volgend niveau te komen en mensen blij kan verrassen voor wat hun creatieve capaciteiten aangaat.
Dit keer ontving ik een groep vrienden uit Noorwegen, allemaal beginners, die uitkeken naar een dag plezier en creativiteit. Ik vind lesgeven aan beginners een leuke uitdaging. "Ik kan niet schilderen", zei één van de ontluikende kunstenaars. Ik denk echter dat iedereen kan schilderen, want iedereen kan een min of meer rechte lijn en een min of meer perfecte cirkel tekenen. Schilderen gaat niet over perfectie maar over creativiteit, observeren (als men werkt aan de hand van een object, afbeelding of landschap) en evenwicht. Het is vrij normaal, als je aan een schilderij begint, om gevoelens van twijfel en zelfkritiek in jezelf te ontdekken. Het is moeilijk te geloven dat je eerste pogingen om de schets die je zojuist hebt gemaakt, die schets die je niet goed genoeg en lelijk vindt, kan worden omgetoverd tot iets wat het oog kan behagen. Maar dat is waar mijn creativiteit tevoorschijn komt. Ik weet wat er zal gebeuren, want ik heb het al zo vaak gezien. Ik vind het leuk om toevallige en niet zo toevallige spatten van kleur op canvas-papier te benadrukken en op die manier zelfvertrouwen en hoop te stimuleren. Ik hoef niet te doen alsof, ik hoef niet te liegen, want er is altijd wel iets moois te ontdekken en waar iets kan verbeteren kan ik tips en suggesties geven.
Vijf van de zes kunstenaars in spe namen een van mijn flamenco schilderijen als voorbeeld. Wanneer een groep hetzelfde onderwerp neemt om te schilderen dan is het interessant om de resultaten te vergelijken. Het gaat er niet om dat, in dit geval, een schilderij van mij, exact moet worden gekopiëerd. Het is slechts een oefening van observatie en interpretatie binnen de mogelijkheden van de schilder. De sfeer in de studio was geweldig en men was zo intens bezig dat niemand de aardbeving die tijdens de workshop plaatsvond heeft opgemerkt. Iedereen zat in een creatieve flow en tijd bestond niet. De lunch die ik had gepland om 13.30 aten we een uurtje later. Een ruim aanbod in vegetarische tapas bleek goed te bevallen en het was een welkome onderbreking. Na de lunch was het tijd om de puntjes op de i te zetten en de uiteindelijke werken werden met elkaar vergeleken. Zonder uitzondering was iedereen enthousiast en verbaasd over hun eigen vermogen om, de eerste keer dat ze een schilderskwast ter hand namen, een leuke, kleurrijke afbeelding mee naar huis te kunnen nemen. Een kunstwerkje dat met een passe-partout en een kleurrijke lijst zeker een leuke herinnering is aan een creatieve dag. Twijfel en onzekerheid was veranderd in enthousiasme en dat was heel leuk voor mij. Sommigen namen zich zelfs voor door te gaan met schilderen, zoals één van de dames liet weten “Ik was volledig geconcentreerd op het creatieve proces, ik heb aan niets anders gedacht en dat was een zeer ontspannen en mooi gevoel; daar wil ik meer van".
De waardering was oprecht en dat is precies wat het de moeite waard maakt voor mij. Het vervult me met vreugde wanneer ik mensen kan inspireren of ze simpelweg een leuke dag kan bezorgen waar dagelijkse beslommeringen in een golf van kleuren en plezier oplossen. Er werd afscheid genomen met een omhelzing en een glimlach en nadat ik mijn atelier en de keuken weer had opgeruimd kwam ik weer terug in mijn lichaam, de adrenaline was verdwenen en ik liep opeens als een 90-jarige met een ernstig arthritis probleem. Elke spier in mijn lichaam deed pijn en mijn benen en voeten wilde alleen nog maar in een verticale positie worden gebracht, maar ... mijn hart en ziel waren gevuld met tevredenheid. Met een glimlach op mijn gezicht besefte ik dat ik steeds weer opnieuw precies hetzelfde zou doen. En de meest zichzelf bekritiserende persoon in de groep? Ik had hem het tegendeel bewezen!
Wil jij jezelf en een groep vrienden verrassen en de kunstenaar die ook in jou huist ontdekken terwijl je geniet van een leuke creatieve dag in La Herradura aan de Spaanse Costa Tropical, voel je dan vrij om contact met mij op te nemen via renate@renatevannijen.com voor meer informatie. Meer kunst en informatie over mijn boeken en schilderijen kun je vinden op www.renatevannijen.com
Meer weten over schildervakanties klik hier en voor meer informatie over schilder- en mandala lessen en workshops klik hier
Als je op de hoogte wilt worden gehouden zodra een nieuw Spaans avontuur is geplaatst, dan kun je je aanmelden voor mijn nieuwsbrief die altijd een link naar de meest recente blog bevat. Je kunt me natuurlijk ook volgen via Facebook als je dat leuk vindt: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/
“Dat vind ik nou zo leuk aan jou” zegt mijn vriendin, “je kunt zo diepzinnig zijn en tegelijkertijd ga je heel luchtig om met serieuze zaken in het leven” De reden van haar beschrijving was mijn reactie op haar ingesproken berichtje via whatsapp nadat ze tijdens een bezoekje aan familie de urn van een geliefd familielid zag. “De urn was zo groot!” zei ze en verontschuldigend vroeg ze zich af of het me zou storen dat ze op zo’n manier over dit onderwerp praatte. Er kwam een glimlach op mijn gezicht terwijl ik het opnameknopje in whatsapp ingedrukt hield en mijn reactie insprak. “Mijn vader en moeder gingen altijd wandelen in een heel mooi bos- en heidegebied in de buurt van mijn geboortestad Arnhem. Toen mijn moeder zich ‘voorbereidde’ op haar dood uitte ze de wens om haar as in dit heidegebied uit te laten strooien. ALS, een progressieve, neurodegeneratieve ziekte, had haar lichaam veranderd in een gevangenis en na zorgvuldige afweging door verschillende artsen en vanwege een zeer korte levensverwachting werd haar euthanasie wens ingewilligd. Vredig ging ze over naar de ‘andere’ kant terwijl wij haar vasthielden. Maanden later vertelde mijn vader dat hij was wezen wandelen in het bos- en heidegebied, in de buurt van Arnhem, waar hij altijd met mijn moeder ging wandelen, om daar een geschikte plek te vinden om haar as uit te strooien. Opeens zag hij een witte vlinder terwijl het helemaal niet het juiste seizoen voor vlinders was. De vlinder fladderde van boomtak tot heidestruik en bleef steeds ietsje voor mijn vader uitvliegen. Totdat ze bij een kruising kwamen; het was de exacte plek waar mijn ouders altijd stopten om te beslissen of ze de lange of de korte route terug naar de auto zouden nemen. De vlinder ging op een heidestruik zitten en vladderde niet meer weg. Mijn vader zag dit als een teken.
vlindermandala
Een week later, op een mooie, zonnige dag in october, liepen mijn vader en ik dezelfde route. We hadden een koker bij ons met daarin de as van mijn moeder en verbaasden ons beiden over de grootte van de koker. Op de bewuste kruising stopten we. Mijn vader opende de koker en net toen hij mijn moeders as uit ging strooien begon het te waaien. Mijn vader was van top tot teen bedekt met haar as en alhoewel ik een paar meter bij hem vandaan stond kwam er ook as op mijn schoenen. Heel even stonden we aan de grond genageld, totaal geschokt, maar al gauw kregen we de slappe lach. Het was zo grappig. Door onze tranen van de lach en van afscheid waren we het er samen over eens dat dit echt iets voor mijn moeder was, alsof ze met ons mee lachte terwijl ze leek te zeggen ... ’kop op, wees vrolijk, want ik ben uit mijn gevangenis ontsnapt, ik ben gelukkig!’ . Tot de dag van vandaag, bijna 16 jaar later, word ik nog steeds wekelijks herinnert aan dat speciale moment als ik een witte vlinder voorbij zie vladderen, wat het hele jaar door mogelijk is aan de Costa Tropical waar ik woon. Het is altijd een heerlijk gevoel terwijl ik aan mijn moeder denk met een glimlach op mijn gezicht en de vlinder groet met een ‘hoi mam!’”
Ik geloof dat er meer is na de dood, maar of dit ook inderdaad het geval is doet er eigenlijk niet zoveel toe. Wat naar mijn mening wel belangrijk is is dat je bepaalde gevoelens kunt verzachten en zelfs veranderen, wat er dan weer toe kan leiden dat omstandigheden veranderen. Dit alles door de kracht van gedachten, door verbeeldingskracht, door visualisatie. Dit is wetenschappelijk bewezen. Dat ik fantaseer dat de vlinder een teken van mijn moeder is verandert mijn gemoed, het maakt me vrolijk en kalm. Ik ben al vele jaren gefascineerd door visualisatie en besloot vorig jaar om een reeks boeken te schrijven met visualisaties die worden vergezeld van mandalas door mij gemaakt. Het creëren of het inkleuren van een mandala maakt je rustig en op zo’n moment kan visualisatie extra krachtig zijn. De serie van zeven boeken is in het Engels geschreven en heet ‘The Art of Feeling Better’. Tot nu toe heb ik drie boekjes gepubliceerd: ‘I Feel Better’- ontspannende visualisaties om je beter te voelen, ‘I can Forgive’ – ontspannende visualisaties om je te helpen vergeven, los te laten en creatief te zijn, en ‘I Feel Better with Astrology’ – sterrenbeeld visualisaties voor dagelijks gebruik. Het zijn leuke ‘cadeau-boekjes’ die kunnen helpen om je op een bepaalde situatie te concentreren. Door de visualisatie kan je energie en je gevoel over deze situatie in positieve zin veranderen.
Je kunt de boeken bestellen via Amazon, maar voor een gesigneerd exemplaar kun je contact met me opnemen via info@renatevannijen.com
In deze blog heb ik ook een leuk weggevertje voor je! Als je het kalmerende effect van het inkleuren van een mandala wilt beleven dan kun je de vlindermandala gratis downloaden via: www.renatevannijen.com/butterflymandala.pdf
Als je het leuk vindt kun je me ook volgen op Facebook: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/
of je inschrijven voor de nieuwsbrief, dan krijg je bericht zodra er weer een nieuw blogverhaal is.
