Een huis of een thuis

Het verschil tussen een huis en een thuis!

In mijn laatste blog had ik het over het weer hier in Zuid-Spanje met zomerse wintertemperaturen. De maand december was extreem warm wat geweldig was voor toeristen, maar niet zo goed voor het land omdat het nog steeds veel te droog is en het snakt naar regen. Ook deze blog begin ik over het weer, want tsjonge jonge, wat is het frisjes hier! De winter is eindelijk aangebroken en hoewel het nog steeds niet genoeg heeft geregend, hebben we behoorlijk wat kou gehad, en ik bedoel jassen, hoeden, sjaals en voor sommigen zelfs handschoenen en winterlaarzen kou. 

 

Zelfs de meeste toeristen moeten de teenslippers en korte broeken in de kast laten staan met temperaturen ergens tussen de 7 en 13 graden Celsius en een waterkoude wind. Gelukkig hebben we een prachtige pelletkachel in ons huis die snel een lekkere warme temperatuur creëert. Toen we ons oude huis, vlak voordat we gingen trouwen zo'n 3,5 jaar geleden, renoveerden, stond ik erop dat we een pelletkachel zouden kopen. Ik had eerder een huis met een dergelijke kachel gehuurd en ik wist wat fijne warmte ze geven en ook dat ze goedkoop zijn in gebruik en ook nog eens milieuvriendelijk zijn. En door word ik wel blij van.

Ik moet toegeven dat ik niet goed snap waarom zoveel Spanjaarden (die ik ken) geen enkele vorm van verwarming in huis hebben. Sommigen hebben slechts een kleine voetkachel onder een ronde tafel met een tafelkleed tot aan de vloer. Je krijgt dat hele hete voeten terwijl je neus en oren ijskoud blijven. De familie van mijn man gebruikt helemaal geen verwarming. Ze dragen gewoon een heleboel lagen kleding en blijven druk bezig in huis. Als ze uiteindelijk toch gaan zitten is de nylon ochtendjas (voor de vrouwen) de oplossing, bovenop de andere lagen kleding. Mannen doen, wat ik zo zie, gewoon een winterjas aan en zo zitten ze dan televisie te kijken in de woonkamer.

Natuurlijk heb ik gevraagd waarom ze geen verwarming nemen en ik kreeg te horen ... "Winter is niet zo lang in Zuid-Spanje, dus waarom zouden we moeite doen". Ik ben het daar niet mee eens en veel andere buitenlanders die zich hier hebben gevestigd waren geschokt toen ze hun eerste winter hier doorbrachten. De huizen zijn koud omdat ze zijn gebouwd om de zon buiten te houden. Veel Spanjaarden zijn zo gewend om de zon buiten te houden dat ze dat zelfs tijdens de wintermaanden doen en in plaats van de zon de ramen binnen te laten, en zo het huis op te warmen, houden ze liever alle luiken dicht. Het verbaast me, maar als dat de cultuur is, respecteer ik dat natuurlijk.

Dat betekent niet dat ik zo moet leven. Het kostte wel wat overtuigingskracht om mijn man een pelletkachel te laten kopen toen we het huis renoveerden, omdat ook hij de winter altijd zonder verwarming had overleefd. Nu herinnert hij me er elk jaar weer aan hoe dankbaar hij is en hij is helemaal verliefd geworden op onze kachel. Het heeft ons huis in een gezellig thuis veranderd.

Als je een lekker warm huis hebt om naar terug te komen is het heerlijk om met de hond langs het strand te lopen in de koude zeewind. Dat had ik ook nodig ... want de eerste week van januari had ik het een even moeilijk. Ik had zoveel energie gestoken in het schrijven van blogs over mijn kunst en mijn boeken en met het

maken van mijn monoprints en allerlei andere zelf-opgelegde verplichtingen...Vervolgens tweeten over mijn blogs en constant informatie delen op Facebook en andere sociale mediasites. Het werd allemaal te veel. Ik had het gevoel dat ik overspannen raakte, voelde me enigszins depressief, en teleurgesteld in mezelf, gefrustreerd, het gevoel dat ik niet genoeg tijd had en altijd maar achter de feiten aanrende. Ik had een 'break' nodig. Nu is vakantie vieren geen optie, maar geen reden om daarover te klagen als je in een vakantieoord aan de Spaanse zuidkust woont. 

Ik moest een paar stappen terugnemen en dat was heel moeilijk voor me. Ik doe altijd iets. Er is geen dag voorbijgegaan, letterk, de afgelopen jaren, ook op zondagen, dat ik niet tenminste een paar uurtjes, maar meestal vele uren, heb

gewerkt aan iets uit mijn 'prioriteitenlijst', zoals het schrijven van een verhaal of een blogpost, het starten van mijn volgende boek, een mandala creëren, werken aan een nieuwe series schilderijen, mijn aanwezigheid op de sociale media vergroten om mijn blogs, mijn boeken en mijn kunst te promoten. Strategieën bestuderen via webinars, boeken, etc. om mijn werk op plekken te krijgen waar mensen het kunnen zien en zo de verkoop van mijn boeken en kunst te genereren.

Mijn eigen website verbeteren, meer kunst op de Saatchi online website zetten,

mijn  auteurspagina in Amazon bijwerken, meer werk opladen in RedBubble, 

mijn wekelijkse blog voor de Cirkel van Compassie schrijven, een Nederlandse 

website die holistisch leven promoot, artikelen en een wekelijkse nieuwsbrief 

schrijven voor het La Herradura-Cultural magazine, mijn Spaanse avonturenblog 

schrijven, workshops en kunstlessen op papier zetten en promoten ... 

Ik wed dat je moe wordt van het lezen van al deze projecten! Ik ook!

Maar wat doe je als het allemaal even teveel wordt? Nou, je ontspannen en in mijn geval, mediteren, videos van inspirerende sprekers of een leuke documentaire of film bekijken, Miki, die enthousiaste rommelige stuiterbal uitlaten, en sommige avonden Miguel,en Fani. Genieten van de frisse lucht in mijn gezicht en vooral mijn hoop op de uitkomst (resultaat in verkopen) los te laten. Dus dat is wat ik heb gedaan en ik voel me een stuk beter. Oh begrijp me niet verkeerd. Die lijst blijft bestaan, maar in een veel langzamer tempo en zonder de daaraan verbonden prioriteiten. Ik doe waar ik zin in heb en zorg dat ik goed voor mezelf zorg. En het resultaat. Grappig genoeg lijkt het wel alsof ik meer tijd heb dan ik tevoren had. Ik voel me ontspannen en het schrijven stroomt weer. Ik zet mezelf niet meer onder druk. Schilderen is eigenlijk goed voor me omdat het me ontspant, dus dat is ook een voordeel. Ik voel me gelukkig en laat mijn gehechtheid aan en hoop op de uitkomst los. Wat er ook op mijn pad komt, het is goed. Dit alles betekent niet dat ik mijn passie verloren heb en voel je vrij om mijn kunst- en boekenblogs (in het Engels) te lezen.

Mijn laatste kunstblog gaat over wat kunst voor je huis- of kantoorruimte kan doen. Ik geloof dat het letterlijk het verschil is tussen een huis en een Thuis. En een prettig thuis, dat willen we toch allemaal! :-)

Als je meer wilt weten over mij als schrijver en als kunstenaar, nodig ik je uit om mijn website te bezoeken. Ook kun je hier mijn kunstblog en/of mijn boekenblog lezen. Je kunt je gratis abonneren op de nieuwsbrief dan blijf je op de hoogte als er weer een nieuwe blog is. Je ontvangt ook twee hoofdstukken (in het engels) van mijn boek 'Cheers', een boek waar ik momenteel over blog, omdat het een boek is dat mensen helpt om uit hun isolement te komen. Cheers is ook vertaald naar het Nederlands (Cheers, het Isolement doorbroken). De blogs zijn geschreven in de Engelse taal: Klik op de volgende link voor mijn Kunstblog: Art Blog Klik op de volgende link voor mijn Boekenblog: Cheers Blog

 

Miscommunicatie in Spanje

Dus je hebt de overstap naar Spanje gemaakt of denkt erover om de stap te maken. Of wellicht kom je gewoon graag op vakantie naar Spanje. Misschien heb je voor jezelf een klein Spaans-Nederlands taalboekje bij de dichtstbijzijnde boekhandel gehaald en leer je wat zinnetjes uit je hoofd en probeert je uitspraak te verbeteren, terwijl je diep van binnen wel weet dat het om iets vragen in perfect Spaans vrij nutteloos is als je het antwoord niet zult begrijpen. Mogelijk ging je een paar keer naar Spaanse les en hoop je dat dit voldoende is. Sommige Engelsen die hier komen wonen nemen de moeite niet eens omdat ze weten dat ze naar een streek gaan waar vooral Engelsen wonen. Dit verbaast me vaak, maar wie ben ik om te oordelen. Er zijn hele gemeenschappen gebouwd waar zogenaamde ‘expats’ elkaar verschillende diensten aanbieden in de Spaanse zon. Maar ik moet toegeven dat ik het nogal grappig vind als ik naar één van die reality TV-shows kijk waar mensen een nieuw leven beginnen in een ander land en zich totaal niet verstaanbaar kunnen maken. En toen ik een keurige Engelse dame in een spaanse slagerij om een ‘chicken’ hoorde vragen en ze, toen ze geen herkenbare reactie kreeg, het woord bleef herhalen, steeds luider sprekend en steeds geïrriteerder terwijl de slager haar aankeek alsof ze van een andere planeet kwam was dit zowel nogal beledigend als bijzonder grappig. En toen een Nederlandse dame op een kleine ‘farmer’s markt een stuk van de overheerlijke Noord-hollandse oude kaas sneed voor de Spaanse klant en glimlachend 'mucho lekker' zei en vervolgens nog wat uitleg gaf in Nederlandse woorden met een Spaans accent was dat zeker vermakelijk. Over accenten gesproken.

Ik woon nu al jaren in Andalusië. Nu is het zo dat diegenen onder jullie die hier goed voorbereid met een aantal Spaanse taallessen achter de rug naartoe zijn gekomen mogelijk voor een verrassing komen te staan want het lijkt of ze hier een andere taal spreken. De laatste letters van de meeste woorden worden ingeslikt en hoe dieper je het platteland ingaat hoe meer ze de woorden lijken in te slikken. Wees dus niet verbaast als je iemand 'maome' hoort zeggen in plaats van 'mas o menos', wat 'min of meer' betekent. Je krijgt misschien het gevoel dat je weer terug moet naar de schoolbank, maar maak je geen zorgen; na een paar jaar praktijkervaring ga je wel wennen aan dat accent en mogelijk hoor je jezelf op een dag de laatste letters van wat woorden inslikken als je in een plaatselijk winkeltje wat boodschappen doet. Dan weet je dat je begint in te burgeren. Taal is iets grappigs. Persoonlijk houd ik van talen, wat wel duideljk is als je weet dat ik … dromgeroffel… vijf talen spreek. Dat betekent echter niet dat ik nooit fouten maak. Na bijna 13 jaar in Spanje te hebben gewoond slipt er nog steeds af en toe een Italiaans woordje in mijn zinnen en ik krijg het maar niet voor elkaar om de woorden ‘llevar en traer’ op de juiste manier te gebruiken. En ik moet vooral ook uitkijken wanneer ik mensen vertel dat ik het warm heb. Het woordje ‘caliente’ kun je prima gebruiken als je een kop koffie bestelt en ‘muy caliente’ toevoegt zodat je geen lauwe koffie krijgt, wat niet ongebruikelijk is hier in Spanje waar veel Spanjaarden klontjes ijs in hun koffie gooien. Echter toen ik wat mensen liet weten dat ik ‘muy caliente’ was toen ze me op een snikhete dag vroegen hoe het met me ging werd ik vriendelijk uitgelachen, omdat ik ze zojuist had verteld dat ik hitsig was. Het is ook nogal een uitdaging als ik in mijn Spaanse mobieltje met Engelstalig keyboard het woordje ‘jaar’ moet intypen, wat in het Spaans ‘año’ is, maar ‘ano’ heeft een hele andere betekenis. Zoek dat maar op in je woordenboek. Leven in een ander land komt zeker met taal taalbarrières, maar het is niet iets dat niet kan worden opgelost met een gulle glimlach.

Nou zal niemand verwachten dat de gemiddelde Spanjaard in een toeristengebied Nederlands spreekt, maar er zijn natuurlijk wel Spanjaarden die Engels kunnen spreken. Het is overigens wel een uitdaging voor Spanjaarden uit Andalusië die als ze Engels praten nog steeds de neiging hebben om de laatste letters in te slikken waardoor het soms nogal lastig is om ze te begrijpen. Zingen in het Engels kan ook een uitdaging zijn voor sommige Spaanse zangers, wat ik onlangs ontdekte tijdens een live concert. Hoewel de stem van de zanger-gitarist geweldig was, zijn muziek fantastisch, en hij enthousiast, met een duidelijk Amerikaans accent, de menigte probeerde op te zwepen, was zijn uitspraak zo slecht dat je er niets van kon maken. Te oordelen naar het gelach van een groep Engelsen in het publiek was ik niet de enige die het nogal hilarisch vond. Het deed herinnerde me ook aan de tijd vóórdat ik Engese les kreeg op school en ik uit volle borst meezong met een liedje van de Beatles … "obladi oblada la gozon ja la la la la la gozon" (even voor de duidelijkheid, dat was natuurlijk ‘life goes on’). Doet dit alles er iets toe? Ach, eigenlijk niet. Wat belangrijk is is dat we vreedzaam met elkaar omgaan en elkaar respecteren en op een prettige manier samenleven met de inwoners van ons gastland en dat is precies wat ik, en vele buitenlanders in Spanje, hier doen. Welkom in Spanje!

Kunst/boeken/mandala's
La Herradura Cultural 


Als je op de hoogte wilt worden gehouden zodra een nieuw Spaans avontuur is geplaatst, dan kun je je aanmelden voor mijn nieuwsbrief die altijd een link naar de meest recente blog bevat. Je kunt me natuurlijk ook volgen via Facebook als je dat leuk vindt: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/

Subscribe to my newsletter with blog information

Zoenen in Spanje

Wel kussen of niet kussen in Spanje. Ik zal niet de eerste zijn die hierover blogt maar het is natuurlijk best een serieuze vraag wanneer je hebt besloten om je huis en houden in te pakken en te gaan verhuizen naar een ander land, of wanneer je op bezoek bent bij vrienden of familieleden die deze spannende onderneming hebben waargemaakt en je tijdens een vakantie voorstellen aan de lokale bevolking.
Op zich is het natuurlijk bijzonder interessant om een inwoner van Europa te zijn met al die verschillende culturen en talen op zo’n relatief klein grondgebied. Maar wat normaal lijkt in de ene cultuur is mogelijk totaal ongepast in een buurland. Verhuizen naar Spanje brengt uiteraard verschillende uitdagingen met zich mee en wel of niet zoenen, hoe te zoenen en hoe vaak te zoenen is er een van. Met zoveel verschillende nationaliteiten die massaal het koudere Noord Europa achter zich laten om zich aan de Spaanse kust te vestigen kan het je wel worden vergeven als je dit nogal verwarrend vindt.

Ik ben Nederlands en in Nederland kussen we meestal niet bij een eerste ontmoeting en een vriendelijke handdruk en een glimlach is meer gebruikelijk. Vervolgens, als we met elkaar bevriend raken en ook tussen familieleden is zoenen een geaccepteerde manier van begroeten, drie keer uiteraard.

Nu ik al meer dan twaalf jaar in Spanje woon ben ik er echter aan gewend geraakt om totale vreemden te zoenen als ik aan hen word voorgesteld door een bekende. Twee zoenen zijn de norm. Meestal eindigt mijn zoen ergens in de lucht terwijl ik een al dan niet natte kus op iedere wang ontvang. In een zakelijke situatie is het gebruikelijk bij de allereerste ontmoeting elkaar de hand te schudden, maar wees niet verbaast, wanneer je de deur weer uitloopt, dat je hartelijk wordt gezoend, wat mij overkwam een paar weken geleden toen ik met de eigenaar van een drukkerij in de stad Granada, overeenkwam dat zij mijn boek “Reflections from La Herradura” – beschikbaar in het Engels en in het Spaans- zouden gaan drukken. Gelukkig was het een mooie man.

Ik weet eerlijk gezegd niet zeker of er een 'officiële' kant van het gezicht is waar je begint te zoenen, maar ik being meestal links. Dit is soms wel een uitdaging - vooral wanneer ik word voorgesteld aan de wat oudere bevolking, zoals laatst aan een oude, tandeloze geitenhoeder - aangezien er altijd een kans is dat we niet aan dezelfde kant beginnen en elkaar uiteindelijk vol op de mond zoenen, gevolgd door onhandig gelach en een zo onopvallend mogelijk een mouw over de mond vegen.

In mijn vrienden- en kennisenkring bevinden zich mensen van allerlei nationaliteiten, uit onder andere Groot Brittanie, Ierland, Roemenië, Duitsland, Italië, Frankrijk, Uruguay en Argentinië, maar ook uit Scandinavische landen. De gewoontes variëren behoorlijk. Sommigen willen vier keer zoenen, sommigen kussen maar één keer, weer andere drie maal, maar het meest gebruikelijke, ook onder de Britten, Spanjaarden en Italianen is om twee keer te zoenen. Overigens is het in Spanje, evenals in vele andere Zuid-Europese landen, ook normaal voor mannen om elkaar te begroeten met twee zoenen.
In La Herradura lijken twee zoenen het meest gangbaar, tenzij je me bij mij thuis een bezoekje brengt en door mijn hond Choppie hartstochtelijk wordt verwelkomt met een slobberige tongzoen, als hij de kans krijgt.

Zoenen in Spanje kan dus een avontuur zijn en mijn advies is om maar gewoon met de stroom mee te gaan, of ... ga voor een knuffel!
Ja een knuffel, een intense omarming, wat steeds meer gebruikelijk lijkt te zijn. Een warme omhelzing in plaats van een zoen als begroeting van iemand die je kent! In veel noord- en zuid Europese landen is het handen schudden bij een eerste ontmoeting weliswaar nog steeds normaal, maar als je iemand kent, al dan niet goed, dan kan een omhelzing al gauw deel uitmaken van een begroeting.
Het is dus inmiddels zo dat ik veel mensen uit mijn vriendenkring hartelijk omhels als we elkaar zien en ik sta eigenlijk nooit zo stil bij het intime karakter van deze begroeting terwijl ik mijn lichaam tegen het lichaam van een vrouw of man druk, maar het is altijd een prettige sensatie. Vreemd genoeg, is het elkaar op de wangen zoenen vaak geen onderdeel van de omhelzing, maar wat maakt het uit. In deze wereld van chaos, van woede, haat, oorlog en angst is het gewoon prettig om iemand even voor een paar seconden vast te houden, zodat mijn hart het hart van de omhelzer kan begroeten.

En wat heeft dit alles te maken met wonen in Spanje als kunstenaar hoor ik je denken? Nou, niets eigenlijk, afgezien van het feit dat het schrijven van een verhaal een creatief en artistiek proces is!

De schilderijen in deze blog zijn van mijn hand.
Voor meer informatie over mijn kunst en boeken verwijs ik je graag naar mijn website: www.renatevannijen.com

Als je op de hoogte wilt worden gehouden zodra een nieuw Spaans avontuur is geplaatst, dan kun je je aanmelden voor mijn nieuwsbrief die altijd een link naar de meest recente blog bevat. Je kunt me natuurlijk ook volgen via Facebook als je dat leuk vindt: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/

Subscribe to my newsletter with blog information