Een huis of een thuis

Het verschil tussen een huis en een thuis!

In mijn laatste blog had ik het over het weer hier in Zuid-Spanje met zomerse wintertemperaturen. De maand december was extreem warm wat geweldig was voor toeristen, maar niet zo goed voor het land omdat het nog steeds veel te droog is en het snakt naar regen. Ook deze blog begin ik over het weer, want tsjonge jonge, wat is het frisjes hier! De winter is eindelijk aangebroken en hoewel het nog steeds niet genoeg heeft geregend, hebben we behoorlijk wat kou gehad, en ik bedoel jassen, hoeden, sjaals en voor sommigen zelfs handschoenen en winterlaarzen kou. 

 

Zelfs de meeste toeristen moeten de teenslippers en korte broeken in de kast laten staan met temperaturen ergens tussen de 7 en 13 graden Celsius en een waterkoude wind. Gelukkig hebben we een prachtige pelletkachel in ons huis die snel een lekkere warme temperatuur creëert. Toen we ons oude huis, vlak voordat we gingen trouwen zo'n 3,5 jaar geleden, renoveerden, stond ik erop dat we een pelletkachel zouden kopen. Ik had eerder een huis met een dergelijke kachel gehuurd en ik wist wat fijne warmte ze geven en ook dat ze goedkoop zijn in gebruik en ook nog eens milieuvriendelijk zijn. En door word ik wel blij van.

Ik moet toegeven dat ik niet goed snap waarom zoveel Spanjaarden (die ik ken) geen enkele vorm van verwarming in huis hebben. Sommigen hebben slechts een kleine voetkachel onder een ronde tafel met een tafelkleed tot aan de vloer. Je krijgt dat hele hete voeten terwijl je neus en oren ijskoud blijven. De familie van mijn man gebruikt helemaal geen verwarming. Ze dragen gewoon een heleboel lagen kleding en blijven druk bezig in huis. Als ze uiteindelijk toch gaan zitten is de nylon ochtendjas (voor de vrouwen) de oplossing, bovenop de andere lagen kleding. Mannen doen, wat ik zo zie, gewoon een winterjas aan en zo zitten ze dan televisie te kijken in de woonkamer.

Natuurlijk heb ik gevraagd waarom ze geen verwarming nemen en ik kreeg te horen ... "Winter is niet zo lang in Zuid-Spanje, dus waarom zouden we moeite doen". Ik ben het daar niet mee eens en veel andere buitenlanders die zich hier hebben gevestigd waren geschokt toen ze hun eerste winter hier doorbrachten. De huizen zijn koud omdat ze zijn gebouwd om de zon buiten te houden. Veel Spanjaarden zijn zo gewend om de zon buiten te houden dat ze dat zelfs tijdens de wintermaanden doen en in plaats van de zon de ramen binnen te laten, en zo het huis op te warmen, houden ze liever alle luiken dicht. Het verbaast me, maar als dat de cultuur is, respecteer ik dat natuurlijk.

Dat betekent niet dat ik zo moet leven. Het kostte wel wat overtuigingskracht om mijn man een pelletkachel te laten kopen toen we het huis renoveerden, omdat ook hij de winter altijd zonder verwarming had overleefd. Nu herinnert hij me er elk jaar weer aan hoe dankbaar hij is en hij is helemaal verliefd geworden op onze kachel. Het heeft ons huis in een gezellig thuis veranderd.

Als je een lekker warm huis hebt om naar terug te komen is het heerlijk om met de hond langs het strand te lopen in de koude zeewind. Dat had ik ook nodig ... want de eerste week van januari had ik het een even moeilijk. Ik had zoveel energie gestoken in het schrijven van blogs over mijn kunst en mijn boeken en met het

maken van mijn monoprints en allerlei andere zelf-opgelegde verplichtingen...Vervolgens tweeten over mijn blogs en constant informatie delen op Facebook en andere sociale mediasites. Het werd allemaal te veel. Ik had het gevoel dat ik overspannen raakte, voelde me enigszins depressief, en teleurgesteld in mezelf, gefrustreerd, het gevoel dat ik niet genoeg tijd had en altijd maar achter de feiten aanrende. Ik had een 'break' nodig. Nu is vakantie vieren geen optie, maar geen reden om daarover te klagen als je in een vakantieoord aan de Spaanse zuidkust woont. 

Ik moest een paar stappen terugnemen en dat was heel moeilijk voor me. Ik doe altijd iets. Er is geen dag voorbijgegaan, letterk, de afgelopen jaren, ook op zondagen, dat ik niet tenminste een paar uurtjes, maar meestal vele uren, heb

gewerkt aan iets uit mijn 'prioriteitenlijst', zoals het schrijven van een verhaal of een blogpost, het starten van mijn volgende boek, een mandala creëren, werken aan een nieuwe series schilderijen, mijn aanwezigheid op de sociale media vergroten om mijn blogs, mijn boeken en mijn kunst te promoten. Strategieën bestuderen via webinars, boeken, etc. om mijn werk op plekken te krijgen waar mensen het kunnen zien en zo de verkoop van mijn boeken en kunst te genereren.

Mijn eigen website verbeteren, meer kunst op de Saatchi online website zetten,

mijn  auteurspagina in Amazon bijwerken, meer werk opladen in RedBubble, 

mijn wekelijkse blog voor de Cirkel van Compassie schrijven, een Nederlandse 

website die holistisch leven promoot, artikelen en een wekelijkse nieuwsbrief 

schrijven voor het La Herradura-Cultural magazine, mijn Spaanse avonturenblog 

schrijven, workshops en kunstlessen op papier zetten en promoten ... 

Ik wed dat je moe wordt van het lezen van al deze projecten! Ik ook!

Maar wat doe je als het allemaal even teveel wordt? Nou, je ontspannen en in mijn geval, mediteren, videos van inspirerende sprekers of een leuke documentaire of film bekijken, Miki, die enthousiaste rommelige stuiterbal uitlaten, en sommige avonden Miguel,en Fani. Genieten van de frisse lucht in mijn gezicht en vooral mijn hoop op de uitkomst (resultaat in verkopen) los te laten. Dus dat is wat ik heb gedaan en ik voel me een stuk beter. Oh begrijp me niet verkeerd. Die lijst blijft bestaan, maar in een veel langzamer tempo en zonder de daaraan verbonden prioriteiten. Ik doe waar ik zin in heb en zorg dat ik goed voor mezelf zorg. En het resultaat. Grappig genoeg lijkt het wel alsof ik meer tijd heb dan ik tevoren had. Ik voel me ontspannen en het schrijven stroomt weer. Ik zet mezelf niet meer onder druk. Schilderen is eigenlijk goed voor me omdat het me ontspant, dus dat is ook een voordeel. Ik voel me gelukkig en laat mijn gehechtheid aan en hoop op de uitkomst los. Wat er ook op mijn pad komt, het is goed. Dit alles betekent niet dat ik mijn passie verloren heb en voel je vrij om mijn kunst- en boekenblogs (in het Engels) te lezen.

Mijn laatste kunstblog gaat over wat kunst voor je huis- of kantoorruimte kan doen. Ik geloof dat het letterlijk het verschil is tussen een huis en een Thuis. En een prettig thuis, dat willen we toch allemaal! :-)

Als je meer wilt weten over mij als schrijver en als kunstenaar, nodig ik je uit om mijn website te bezoeken. Ook kun je hier mijn kunstblog en/of mijn boekenblog lezen. Je kunt je gratis abonneren op de nieuwsbrief dan blijf je op de hoogte als er weer een nieuwe blog is. Je ontvangt ook twee hoofdstukken (in het engels) van mijn boek 'Cheers', een boek waar ik momenteel over blog, omdat het een boek is dat mensen helpt om uit hun isolement te komen. Cheers is ook vertaald naar het Nederlands (Cheers, het Isolement doorbroken). De blogs zijn geschreven in de Engelse taal: Klik op de volgende link voor mijn Kunstblog: Art Blog Klik op de volgende link voor mijn Boekenblog: Cheers Blog

 

Spaans avontuur update

Het nieuwe jaar is begonnen en het is echt heel lang geleden dat ik mijn laatste Spaanse avontuur blog schreef. Terugkijkend op 2017 was het een zeer intens jaar met ups en downs, maar dat is nu eenmaal deel van het leven. 

                

Nu is het januari en winter in Spanje, maar dat voelt zeker niet zo. Ook afgelopen december leek het verre van een 'normale' spaanse wintermaand. Het weer is ongelooflijk mild, dat is zowel fantastisch als eng. Het is zeker heel plezierig als de zon je gezicht streelt terwijl je geniet van een kopje koffie of een drankje buiten op een terrasje, maar het maakt me ook bang. Of je nu gelooft in het broeikaseffect of niet, dat de temperaturen stijgen valt niet te ontkennen en als je in Spanje woont, is dat niet per se een goede zaak.

Maar het heeft ook een grappige kant

De nieuwe jas die ik heb gekocht, kan in de kast blijven hangen aangezien een dun vest genoeg is. Ik besef dat dit altijd een grappige tijd van het jaar is, met de spanjaarden en buitenlanders die hier wonen, zoals ik, die de truien en laarzen uit de kast halen om een ​​strandwandeling te maken. Het is zeker zo dat je je aanpast aan de temperaturen van het land waarin je woont, want ik heb het veel sneller koud dan toen ik nog in Nederland woonde, maar kan nu vrij goed tegen de hitte.

Dus ook ik trek mijn winterlaarzen aan, hoewel de temperaturen daarvoor eerlijk gezegd te hoog zijn. Ondanks de hoge temperatuur draag ik wel graag een vest, omdat de frisse zeewind me toch wat te koud is. Vakantiegangers zien er echter uit alsof het volop zomer is met t-shirts en teenslippers. Gisteren om 18.00 uur zag ik wat toeristen op het strand lopen in zwemkleding terwijl de Spanjaarden dik ingepakt waren in winterjassen, met laarzen en sjaals.

Ik vind dat altijd erg grappig om te zien als mijn man en ik onze honden uitlaten. Mijn man is een spanjaard en voordat ik hem ontmoette, zei ik altijd ... ik wil geen Spaanse man want die willen geen dieren in huis hebben. Maar mijn Miguel had een mooie, jonge, Bullmastiff, Fani, die op haar eigen bank in het huis sliep. Ik had mijn hond

Choppy, gered van een leven op straat in 2005. Helaas stierf Choppy in februari 2017 ten gevolge van hartfalen en longembolie. Het was natuurlijk een zeer droevige periode. 

We hebben hem begraven in de avocado 'cortijo' (kleine boerderij) in de bergen en ik heb wat Oost-Indische kers op zijn graf gelegd wat ik met de wortels er nog aan had geplukt vlak naast het riviertje dat langs de cortijo stroomt (als het heeft geregend, de rest van het jaar is het een droge rivierbedding). Tegen mijn verwachting in gingen de bloemen niet dood en vlak voor de zomer was zijn graf gevuld met deze mooie bloemen. Vorige week, op eerste kerstdag, gingen Miguel en ik met Miki naar de cortijo. Tot mijn vreugde zag het graf van Choppy er heel mooi uit, bedekt met de bladeren van de Oost-Indische kers die spoedig gaat bloeien.

Miki is onze nieuwe hond, een ongeveer een jaar oud, die in de zomer van 2017 was achtergelaten in de straten van de stad Granada. Een mooie stad, maar natuurlijk geen plek om te overleven voor een klein straathondje. Gelukkig werd hij gered door dierenopvang animal rescue organisation Valle Verde en afgelopen augustus hebben wij hem kunnen adopteren. 
Ik word heel blij van Miki. Het is een heel vrolijk hondje die iedereen wil begroeten, altijd gezellig naast me huppelend als een kleine stuiterbal. Hij volgt me overal, mogelijk uit verlatingsangst, maar daar hoeft hij niet bang voor te zijn. Hij blijft bij ons. 

Dus als we gaan wandelen met Fani, Miki en wat plastic zakken voelen we ons bevoorrecht. De plastic zakken zijn om hun 'innerlijke schoonheid' op te rapen zodat niemand er in kan trappen. Fani is een grote 'dame' en een klein hondenpoepzakje dekt de lading niet. Ik vind het altijd erg grappig om te zien hoe Miguel haaruitwerpselen opraapt met twee kartonnetjes die hij speciaal voor de gelegenheid maakt van levensmiddelendozen van de locale supermarkt en deze vervolgens in een grote, felblauwe afvalemmerzak doet, terwijl Fani rustig op hem wacht. We vervolgen dan onze wandeling in de late namiddagzon, net voor de meest verbluffende zonsondergang, iets waar we elke avond op kunnen rekenen.

Echter, soms bekruipt die zorg me weer. Hoeveel ik ook van die zonsondergangen en de zon kan genieten, er is zoveel behoefte aan regen in deze streek. Het verbaast me dat Spanje geen systeem heeft om zonnepanelen te financieren, zodat - onder andere - het zeewater kan worden omgezet in drinkwater. Ik moet bekennen dat ik me soms ook ongemakkelijk voel door mijn eigen hypocrisie en die van anderen. 

We genieten van het goede leven, elke dag douchen, de vaatwasser en wasmachine gebruiken wanneer het uitkomt. Ik zie mensen hun planten overdadig watergeven en tja, het zwembad moet natuurlijk wel gevuld blijven. Niet dat ik een zwembad heb, maar ik zou er best graag een willen. Er is ook een deel van mij dat niet begrijpt waarom niemand zich zorgen lijkt te maken voor dit gebrek aan water, want regen is iets dat we dit 'winterseizoen' nauwelijks hebben gezien. Dit is een deel van Spanje waar avocado- en mangoplantages een belangrijk onderdeel vormen van de Spaanse economie, en ik ben verbaasd dat er geen tekenen zijn van projecten die ervoor zorgen dat de watertoevoer kan worden gewaarborgd. Als je weet dat een avocado-boom in de zomer ongeveer 120 liter water per dag nodig heeft, begrijp je waar ik het over heb. 

De waarheid is dat ik er verder niet zoveel aan kan doen behalve misschien mensen een beetje tot nadenken stemmen en zelf meer bewust met water omgaan. Maar het is ook belangrijk om gewoon te genieten. Pluk de dag, genieten van de zon en het warme weer, want me er ellendig door voelen doet de wereld en mijzelf geen goed.

2018 wordt een jaar vol nieuwe avonturen. Ik ga zeker door met het creëren van mono-prints, een nieuwe techniek voor me, maar erg leuk om te doen. Ik ga ook zeker door met mijn blogs over kunst en over mijn boeken. Deze blogs schrijf ik in het engels en ik hoop af en toe tijd te vinden voor een nieuw verhaal in deze Spaans avontuur blog. Ook voel ik me geïnspireerd om verder te gaan met mijn serie engelen schilderijen want de wereld kan wel wat engelen gebruiken denk ik zo.

Gelukkig Nieuw Jaar!

Als je meer wilt weten over mij als schrijver en als kunstenaar, nodig ik je uit om mijn website te bezoeken. Ook kun je hier mijn kunstblog en/of mijn boekenblog lezen. Je kunt je gratis abonneren op de nieuwsbrief dan blijf je op de hoogte als er weer een nieuwe blog is. Je ontvangt ook twee hoofdstukken (in het engels) van mijn boek 'Cheers', een boek waar ik momenteel over blog, omdat het een boek is dat mensen helpt om uit hun isolement te komen. Cheers is ook vertaald naar het Nederlands (Cheers, het Isolement doorbroken). De blogs zijn geschreven in de Engelse taal: Klik op de volgende link voor mijn Kunstblog: Art Blog Klik op de volgende link voor mijn Boekenblog: Cheers Blog

Tijd!

Ik ben verslaafd…aan een meditatie app. Iedere ochtend direct na het wakker worden, en ik zet er de wekker voor, ga ik tussen de 10 minuten en een uur mediteren. Ik word er rustig en blij van en krijg een geel sterretje in de app als ik 10 dagen heb volgemaakt en 5 gele sterretjes worden een rood sterretjes en heel veel rode sterretjes een groen sterretje, maar zo ver ben ik nog niet. Het betekent wel dat ik niet wil stoppen, en dat is maar goed ook want dat moment van rust heb ik hard nodig voordat mijn dag begint met een hoop herrie en chaos in mijn bovenkamer.

Want wat creëer ik toch weer een hoop gedoe in mijn leven… overigens wel allemaal leuke gedoetjes, maar het is wel flink stoeien met de tijd, ik lijk er te weinig van te hebben, maar probeer mezelf te overtuigen dat ik alle tijd van de wereld heb. Ze zeggen dat wat je denkt je werkelijkheid creëert dus die van ‘ik heb alle tijd van de wereld’ houden we erin.

Ondertussen moet ik mijn aandacht verspreiden over contact opnemen met gast-schrijvers omdat ze het beloofde artikel nog niet hebben gestuurd, mooie fotos zoeken of maken, iedere week een gerecht verzinnen, klaarmaken en foto’s van maken- weet je gelijk wat ik mijn spaanse echtgenoot voorschotel - bijzondere mensen zoeken voor interviews, interessante onderwerpen verzinnen voor een artikeltje, en nog veel meer. Het resultaat is inmiddels niet één maar twee web magazines, respectievelijk laherradura-cultural.eu, over het speciale kustdorpje in zuid spanje waar ik woon, en almunecar-cultural.eu over de leuke Spaanse stad waaronder La Herradura valt. En de feedback is fantastisch. Daar word ik dan wel weer blij van.

Veel werk maar erg leuk om te doen. Het begon als een platform om mijn laatste boek, Reflections from La Herradura, te promoten maar is inmiddels uitgegroeid tot een serieuze cultuur en toerisme informatie bron met mooie plaatjes en interessante weetjes.

Dat van die tijd dat lijkt ook te werken, want ik heb de tijd gevonden om een tatoeage voor iemand te ontwerpen, om 3 etiketjes te maken voor binnenin drie handgemaakte flamenco gitaren die hier in het dorp zijn gemaakt en ik ben weer aan het schilderen omdat ik wat nieuwe werken wil hebben voor mijn aankomende exposities. De eerste in november in een nieuw trendy restaurantje in Nerja en vervolgens in december in de officiële expositieruimte in Nerja. Ik moet er ook eentje extra schilderen want zeer recent – en daar word ik heel blij van – is één van mijn flamenco schilderijen verkocht.  Als je nieuwsgierig bent kun je hier nog wat meer van mijn flamenco dames zien.

Ook vond ik nog de tijd om te worden geïnterviewd door Costa Women, wat inmiddels is gepubliceerd op hun site en waarin ik word voorgesteld aan een grote groep vrouwen aan de Spaanse Costas. Dit interview kun je hier lezen. Over lezen gesproken…mijn La Herradura boek verkoopt gestaag en ik krijg ook hier hele leuke reacties op. Het is echt een boek wat je overal kunt lezen. Je hoeft hier niet perse te zijn om het leuk te vinden, maar kijk uit, je wilt hier misschien wel naartoe komen nadat je het hebt gelezen. Nieuwsgierig? Dan kun je hier wat informatie vinden.

Het lijkt sowieso weer te ‘stromen’ voor wat mijn boeken betreft en ik begin zelfs een beetje beroemd te worden. Toen de arts een aantal weken geleden mijn naam riep om me te laten weten dat ik aan de beurt was om even naar mijn pijnlijke knie te kijken werd ik aangesproken door een Spaanse Engelse leraar. Zijn Engels was uitstekend en hij vroeg of ik de schrijfster Renate van Nijen was. Hij had mijn boekje Secret Thoughts ergens gekocht en gelezen en vroeg of hij – het moest wel heel goedkoop – 25 exemplaren van dit boekje mocht kopen voor zijn studenten zodat ze het als onderdeel van hun literatuurles kunnen lezen en mij daar dan vragen over mogen stellen als ik daar 23 november een lezing over ga geven in de klas. Ik moet zeggen dat dit wel een beetje voelt als een bezoekje aan de gynaecoloog, maar ik moet dat maar op dezelfde manier oplossen. Ik weet niet precies wat het is om uit te treden uit je lichaam, maar ik kan wel heel goed mezelf overtuigen dat ik er niet ben en het voelt dan alsof ik vanaf een afstandje toekijk. Doodeng en spannend om over Secret

Thoughts - als je wilt weten waarom kun je kijken op Amazon, daar is het te koop - te moeten praten tegen een grote groep jongeren, maar toch wel leuk en een compliment voor mijn werk.

Ook mijn boek Cheers blijft niet achter. Ik heb iemand ontmoet die heeft aangeboden om mijn Cheers boek te gaan promoten via de Sociale media, hopelijk gaat dit binnenkort wat vruchten afwerpen, want het is echt een boek wat mensen kan helpen en dat getweet, geinstagram, bufferen, linkedinnen, etc. blijft een beetje abracadabra voor me.

Maar als je nog wat ideetjes zoekt voor kerstcadeautjes, bovenstaande boeken zijn allemaal te koop via Amazon.co.uk en Amazon.de.  Ook de Nederlandse versie van Cheers (Cheers het isolement doorbroken) En vrijwel alle andere Amazons. Niet op de Nederlandse amazon.nl want de Nederlandse boekenmarkt houdt er wat vreemde regeltjes op na heeft amazon.us me weten te vertellen.

Over kerstcadeautjes gesproken. Dit is ook een leuk nieuwtje. Mijn mandalas en flamenco afbeeldingen op tassen, t-shirts en andere producten zijn nu ook veel dichter bij huis te bestellen. Voorheen werden de producten bedrukt aan de andere kant van de wereld waardoor de portokosten erg duur waren, maar nu kun je mijn afbeeldingen op producten bestellen in Redbubble.es (in Spanje) en Redbubble.de (In Duitsland). Dat scheelt echt een heel stuk in de prijs. Kijk gauw want alle spullen zijn van een hele goede kwaliteit en super origineel. Wat denk je bijvoorbeeld van een boodschappentas of rugtas met je eigen horoscoop erop! Leuk toch? Geen plastic tassen meer dus nog goed voor het milieu ook!

Alweer bijna kerst. Zou de tijd dan toch vliegen of heb ik genoeg tijd om al mijn zelf opgelegde deadlines te halen? De tijd zal het leren. Ondertussen is het alweer half één ’s nachts, ochtend dus eigenlijk. Tijd voor een beetje rust in mijn hoofd. Tijd voor mijn meditatie app.

Hoe kwam dat nu zo?

Ik zat net lekker in een flow en genoot van het schrijven van mijn Spaans avontuur blog toen er opeens een nieuw project op mijn pad kwam dat me de afgelopen paar maanden volledig in beslag heeft genomen, waardoor mijn blog ergens onderaan mijn prioriteitenlijstje kwam te staan. Niet goed, maar soms werken dingen nu eenmaal zo als je in Spanje woont. Het is vrij gemakkelijk om te worden beïnvloed door de 'mañana' mentaliteit, zo van ‘als het vandaag niet komt, dan komt het morgen wel’. Dit betekent niet dat ik heb zitten luieren, genieten van de zinderende hitte, in de vroege ochtenduurtjes naar het strand ben gerend om daar een parasol in het zand te steken om een plekje te claimen en daar vervolgens pas uren later te gaan liggen, zoals toch wel een groot aantal vakantiegangers doen. Niets van dat alles. Ik ben ongelooflijk druk met het interviewen van mensen, schrijven en vertalen van artikelen, fotos maken, en gratis foto’s zoeken op het internet. Ook ben ik druk met het selecteren van recepten die ik ofwel zelf heb verzonnen of die afkomstig zijn uit een receptenboek dat ik meer dan 15 jaar geleden schreef, maar nog niet had gepubliceerd.

Destijds ging ik speciaal naar Italië om Italiaanse vriendinnen en hun moeders te interviewen voor recepten. Zo blijkt maar weer dat het niet altijd nodig is om direct een resultaat te zien van je inspanningen. Ik heb nu wekelijks recepten nodig voor het web magazine en ' hey presto' Ik heb er voorlopig genoeg. Dit betekent wel dat ik de recepten ook moet bereiden om foto’s voor de site te maken, maar dat vind ik gelukkig leuk om te doen. Een web magazine creëren vraagt echter om veel meer. Ik maak samenvattingen van de Spaanse teksten die de gemeente me stuurt over allerlei dingen die er te doen zijn zoals een jazz festival, een hip-hop festival en een blues festival, en flamenco shows om een paar muziekevenementen te noemen.

Deze informatie moet ik dan weer vertalen naar het Engels. Ook ben ik regelmatig op zoek naar mensen die artikelen kunnen schrijven voor de site. Een webmagazine heeft natuurlijk interessante artikelen nodig en in dit geval met een link naar La Herradura, het dorpje waar ik woon. Het zoeken naar interessante artikelen kan een uitdaging zijn. Het managen van een web magazine betekent ook dat je steeds weer nieuwe ideeën moet verzinnen om de site aantrekkelijk te houden, iets wat ik doe samen met collega en website bouwer Ferry Verhoeve. Dit alles moet dan tegen het einde van de week op de website worden geplaatst zowel in het Spaans als in het Engels. Bovendien moeten er klanten worden gezocht om op de site te adverteren, adverteerders die prominente aandacht krijgen in de vorm van een interview wat wordt omgezet in een artikel met leuke fotos. Ik voel me net een tijd jongleur, steeds op zoek naar een vrij momentje om wat hotels, boekhandels en andere bedrijfjes in het dorp te bezoeken waar ze mijn boek ‘Reflections from La Herradura’ verkopen om te kijken of er wat is verkocht. In Spanje moet je je ‘autonomo’ betalen als je een bedrijfje begint en dit betekent bijna 300 euro per maand betalen, of je dat nu als inkomen krijgt of niet. Dit staat los van het betalen van inkomstenbelasting en BTW. Dit betekent dat er nu wat haast bij komt kijken en dus probeer ik ook tijd te vinden om berichtjes te plaatsen op Twitter, Buffer, Instagram en Facebook om te laten weten dat ik nog steeds besta en leuke kunstzinnige spullen te koop heb.

Dus als je toevallig mijn ‘vriend’ bent kan het zijn dat je een paar zinnen over mijn boek Cheers, mijn visualisatie-boeken en het boek La Herradura tegenkomt, maar ook over mijn 'Surrender Balls', elk met een specifieke betekenis.Als je denkt dat dit het is… nou nee. Sinds zeer kort is ook mijn eerste visualisatie boekje ‘Ik voel me beter’ beschikbaar in audio vorm en ik ben bezig met een reeks kaarten van zogenaamde Ascended Masters. Bovendien wil ik je er graag aan herinneren dat mijn mandala's (Horoscoop, olifanten, engelen en inspirerende mandala's) en een aantal van mijn flamenco schilderijen verkrijgbaar zijn op producten zoals tassen, t-shirts, rokjes en nog veel meer.Soms is dat jongleren met de tijd een behoorlijk gevecht want ik wil ook nog tijd vinden om met vrienden bij te kletsen om te voorkomen dat ik helemaal gek word en ik moet tijd vinden om te ontspannen; dat gebeurt eerlijk gezegd niet genoeg. Alhoewel ik eindelijk een routine heb ingebouwd om dagelijks te mediteren. Tja het is vaak nog wel een gevecht in mijn hoofd om me te concentreren op  mijn ademhaling terwijl mijn ‘vandaag en morgen te doen lijstjes’ om aandacht schreeuwen. Ik word er wel steeds beter in en kan genieten van deze ochtend momenten met mezelf. Misschien is dit wel een goede les. Probeer het rustig aan te doen.  Wat vandaag niet komt, komt morgen wel. Net zoals dit blogverhaal!

Voor informatie over het La Herradura boek (is in het Engels en Spaans verkrijgbaar) kun je hier kijken. Het is een boek dat ook leuk is om te lezen als je niet in La Herradura bent, maar het is wel heel goed mogelijk dat je hier naartoe wilt komen na het lezen!

Klik op de verschillende dikgedrukte woorden om direct naar de informatie te gaan.

Wil je een advertentie artikel op de La Herradura site? Neem dan contact met me op via renate@laherradura-cultural.eu


Kunst/boeken/mandala's
La Herradura Cultural 


Als je op de hoogte wilt worden gehouden zodra een nieuw Spaans avontuur is geplaatst, dan kun je je aanmelden voor mijn nieuwsbrief die altijd een link naar de meest recente blog bevat. Je kunt me natuurlijk ook volgen via Facebook als je dat leuk vindt: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/

Subscribe to my newsletter with blog information

Spaanse geluiden

Als we denken aan Spaanse geluiden dan denken we al snel aan flamenco muziek en dat is te begrijpen, maar hoe zit het met die andere geluiden? Jongeren die toeterend rondjes rijden door het dorp of de stad in hun auto om te vieren dat hun voetbalclub een cup heeft gewonnen. Of de bruiloftstoet die luid toeterend achter de bruilofts auto aanrijden van de kerk naar de feestzaal. Of de harde knallen, die helaas vreselijk zijn voor honden en andere dieren, die dagelijks het begin en einde van de feestelijkheden aankondigen, zolang het dorpsfeest duurt. Die typisch Spaanse feesten met live muziek die pas om middernacht begint en eindigt in de vroege ochtenduurtjes wanneer de straatvegers alweer aan het werk gaan. Dan is er nog het jaarlijkse dorpsfeest met kermis vol kleurige, luide attracties die elkaar proberen te ‘overschreeuwen’ met keiharde popmuziek om mensen te trekken. Feesten die meestal eindigen met een vuurwerkshow met alweer veel harde knallen. Je kunt dan gemakkelijk tot de conclusie komen dat Spanje een zeer 'luidruchtig' land is en dat Spanjaarden zeer geluidtolerant zijn.

Maar er is ook het aangename geluid van de koffiemachines in de bars; het geluid van de koffie die wordt gemalen en melk die wordt opgewarmd voor alweer een ‘cafe con leche’. Ik luister ernaar, terwijl ik op mijn koffie wacht in mijn favourite cafe aan het strand. Alle tafels zijn bezet en ik hoor een mengeling van talen uit heel Europa en natuurlijk ook Spanjaarden. Mensen zeggen vaak dat Spanjaarden zo hard praten wanneer ze elkaar ontmoeten. Ik denk niet dat dit perse het geval is. Ja er zijn mensen die hard praten maar als je een taal niet begrijpt lijkt het al gauw alsof alle woorden aan elkaar zijn geplakt en dat mensen hard praten. Wat mij echter wel opvalt is dat er een groot aantal mannen en vrouwen zijn met een hele rauwe, hese stem. Ik dacht altijd dat dit het gevolg was van een zware rookverslaving, maar daar ben ik nu niet meer zo zeker van want een paar weken geleden hoorde ik een jongetje van nog geen tien jaar oud praten met zo’n zelfde diepe, hese stem. Ik vraag me af of de toon van onze stem ook wordt beïnvloed door onze omgeving. Dit zou wel kunnen verklaren waarom er vrouwen zijn in Amerika en in Engeland met van die hoge snerpende stemmen, iets wat je in Nederland niet zo vaak hoort.
De wind wakkert aan en ik luister naar het rustgevende geluid van de golven die het strand op en af rollen. Het brengt me terug naar mijn aangename realiteit op een dag als deze in juni. De maand waar het voorjaar verandert in de zomer lang vóór de 21e; een maand met heerlijke temperaturen, overdag warm en fris tijdens de avond. De maand waarin de geluiden weer aanzwellen. Zwaluwen die door de lucht scheren, meer mensen, meer ontmoetingen en gelukkige gezichten, meer live muziek en dansen en meer geluidsoverlast in de appartementen aan zee. Het hoort er allemaal bij als je in Zuid Spanje woont.

Wil je meer lezen over het leven in een klein Spaans dorpje lees dan het boek "Reflections from La Herradura" (te koop in het Engels en Spaans).
Voor interessante artikelen, mooie plaatjes en lekkere recepten kun je je abonneren op mijn La Herradura nieuwsbrief zodat je wekelijks een link krijgt naar de meest recente artikelen in dit leuke webmagazine. Het is gratis.
www.laherradura-cultural.eu

Als je op de hoogte wilt worden gehouden zodra een nieuw Spaans avontuur is geplaatst, dan kun je je aanmelden voor mijn nieuwsbrief die altijd een link naar de meest recente blog bevat. Je kunt me natuurlijk ook volgen via Facebook als je dat leuk vindt: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/

Subscribe to my newsletter with blog information

Zoenen in Spanje

Wel kussen of niet kussen in Spanje. Ik zal niet de eerste zijn die hierover blogt maar het is natuurlijk best een serieuze vraag wanneer je hebt besloten om je huis en houden in te pakken en te gaan verhuizen naar een ander land, of wanneer je op bezoek bent bij vrienden of familieleden die deze spannende onderneming hebben waargemaakt en je tijdens een vakantie voorstellen aan de lokale bevolking.
Op zich is het natuurlijk bijzonder interessant om een inwoner van Europa te zijn met al die verschillende culturen en talen op zo’n relatief klein grondgebied. Maar wat normaal lijkt in de ene cultuur is mogelijk totaal ongepast in een buurland. Verhuizen naar Spanje brengt uiteraard verschillende uitdagingen met zich mee en wel of niet zoenen, hoe te zoenen en hoe vaak te zoenen is er een van. Met zoveel verschillende nationaliteiten die massaal het koudere Noord Europa achter zich laten om zich aan de Spaanse kust te vestigen kan het je wel worden vergeven als je dit nogal verwarrend vindt.

Ik ben Nederlands en in Nederland kussen we meestal niet bij een eerste ontmoeting en een vriendelijke handdruk en een glimlach is meer gebruikelijk. Vervolgens, als we met elkaar bevriend raken en ook tussen familieleden is zoenen een geaccepteerde manier van begroeten, drie keer uiteraard.

Nu ik al meer dan twaalf jaar in Spanje woon ben ik er echter aan gewend geraakt om totale vreemden te zoenen als ik aan hen word voorgesteld door een bekende. Twee zoenen zijn de norm. Meestal eindigt mijn zoen ergens in de lucht terwijl ik een al dan niet natte kus op iedere wang ontvang. In een zakelijke situatie is het gebruikelijk bij de allereerste ontmoeting elkaar de hand te schudden, maar wees niet verbaast, wanneer je de deur weer uitloopt, dat je hartelijk wordt gezoend, wat mij overkwam een paar weken geleden toen ik met de eigenaar van een drukkerij in de stad Granada, overeenkwam dat zij mijn boek “Reflections from La Herradura” – beschikbaar in het Engels en in het Spaans- zouden gaan drukken. Gelukkig was het een mooie man.

Ik weet eerlijk gezegd niet zeker of er een 'officiële' kant van het gezicht is waar je begint te zoenen, maar ik being meestal links. Dit is soms wel een uitdaging - vooral wanneer ik word voorgesteld aan de wat oudere bevolking, zoals laatst aan een oude, tandeloze geitenhoeder - aangezien er altijd een kans is dat we niet aan dezelfde kant beginnen en elkaar uiteindelijk vol op de mond zoenen, gevolgd door onhandig gelach en een zo onopvallend mogelijk een mouw over de mond vegen.

In mijn vrienden- en kennisenkring bevinden zich mensen van allerlei nationaliteiten, uit onder andere Groot Brittanie, Ierland, Roemenië, Duitsland, Italië, Frankrijk, Uruguay en Argentinië, maar ook uit Scandinavische landen. De gewoontes variëren behoorlijk. Sommigen willen vier keer zoenen, sommigen kussen maar één keer, weer andere drie maal, maar het meest gebruikelijke, ook onder de Britten, Spanjaarden en Italianen is om twee keer te zoenen. Overigens is het in Spanje, evenals in vele andere Zuid-Europese landen, ook normaal voor mannen om elkaar te begroeten met twee zoenen.
In La Herradura lijken twee zoenen het meest gangbaar, tenzij je me bij mij thuis een bezoekje brengt en door mijn hond Choppie hartstochtelijk wordt verwelkomt met een slobberige tongzoen, als hij de kans krijgt.

Zoenen in Spanje kan dus een avontuur zijn en mijn advies is om maar gewoon met de stroom mee te gaan, of ... ga voor een knuffel!
Ja een knuffel, een intense omarming, wat steeds meer gebruikelijk lijkt te zijn. Een warme omhelzing in plaats van een zoen als begroeting van iemand die je kent! In veel noord- en zuid Europese landen is het handen schudden bij een eerste ontmoeting weliswaar nog steeds normaal, maar als je iemand kent, al dan niet goed, dan kan een omhelzing al gauw deel uitmaken van een begroeting.
Het is dus inmiddels zo dat ik veel mensen uit mijn vriendenkring hartelijk omhels als we elkaar zien en ik sta eigenlijk nooit zo stil bij het intime karakter van deze begroeting terwijl ik mijn lichaam tegen het lichaam van een vrouw of man druk, maar het is altijd een prettige sensatie. Vreemd genoeg, is het elkaar op de wangen zoenen vaak geen onderdeel van de omhelzing, maar wat maakt het uit. In deze wereld van chaos, van woede, haat, oorlog en angst is het gewoon prettig om iemand even voor een paar seconden vast te houden, zodat mijn hart het hart van de omhelzer kan begroeten.

En wat heeft dit alles te maken met wonen in Spanje als kunstenaar hoor ik je denken? Nou, niets eigenlijk, afgezien van het feit dat het schrijven van een verhaal een creatief en artistiek proces is!

De schilderijen in deze blog zijn van mijn hand.
Voor meer informatie over mijn kunst en boeken verwijs ik je graag naar mijn website: www.renatevannijen.com

Als je op de hoogte wilt worden gehouden zodra een nieuw Spaans avontuur is geplaatst, dan kun je je aanmelden voor mijn nieuwsbrief die altijd een link naar de meest recente blog bevat. Je kunt me natuurlijk ook volgen via Facebook als je dat leuk vindt: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/

Subscribe to my newsletter with blog information

Oud (er) worden in Spanje

Het is algemeen bekend dat een heleboel ouderen ervoor kiezen om hetzij permanent of voor langere periodes van het jaar in de warme Spaanse zon door te brengen en wie kan het hen kwalijk nemen. Alle lichamelijke klachten lijken minder intens als de zon je in de ochtend begroet.
Er zijn echter veel kustplaatsen waar je, vooral tijdens de wintermaanden, het gevoel krijgt in een openlucht bejaardentehuis te wandelen terwijl mensen met grijze haardossen over de boulevard slenteren of genieten van een kopje koffie of een drankje op een van de vele terrasjes aan de Spaanse Costas. De donkerbruine, soms verweerde huid een teken van hun levenstijl, maar gelardeerd met een overdosis zon ziet het er allemaal vrolijk uit.

En God heeft het mooi bedacht natuurlijk want als we ouder worden lijkt het alsof er een zachte mist in ons gezichtsveld komt wat maakt dat we elkaar opeens door een vage waas zien waardoor rimpels en ouderdomsvlekken niet lijken te bestaan, totdat we een leesbril opzetten om het menu te kunnen lezen. Die leesbril die opeens in ons leven komt.

We genieten van het leven in Spanje, worden ouder en hebben allemaal een verhaal te vertellen. Ik ook. Mijn gezichtsvermogen was altijd uitstekend en ik kon zonder problemen de allerkleinste lettertjes lezen op producten in de supermarkt, maar nadat ik een aantal jaren het onvermijdelijke probeerde uit te stellen, tot mijn armen niet lang genoeg meer waren om wat ik wilde lezen vast te kunnen houden kocht ik mijn eerste leesbril. Tegenwoordig is het een constante strijd mijn leesbril te vinden in mijn tas en deze om te ruilen voor mijn vertebril, zodat ik niet struikel over een verlaten winkelwagentje in de supermarkt.

Toen ik erachter kwam dat ik, iedere ochtend gedurende een aantal maanden, scheerschuim van mijn man in mijn haar had gesmeerd in plaats van styling schuim, die naast elkaar liggen in de la van een badkamermeubel realiseerde ik me dat mijn ogen wel behoorlijk achteruit waren gegaan, maar de scheerschuim werkte prima.

Er zit echter nog een positieve kant aan ouder worden in Spanje. Er lijkt hier namelijk geen leeftijdsdiscriminatie te zijn. Ik kan alleen spreken uit eigen ervaring in Nederland in mijn geboortestad Arnhem waar dit wel voorkomt in die zin dat oudere en jongere mensen zich nauwelijks mengen in het uitgaansleven. In het uitgaanscentrum van de stad is een plein met veel bars en cafes, maar ieder cafe lijkt zijn eigen leeftijdsgroep te hebben. Ik herinner me dat ik, ergens achterin de veertig, het gevoel had dat ik een bijna-dood-ervaring was - met andere woorden ongelooflijk oud - toen ik een pub binnenliep waar zich alleen maar jongelui van tussen de 18 en 20 jaar bevonden die me duidelijk het gevoel gaven dat ik daar niet hoorde te zijn.

Dit gevoel heb ik nooit gehad in Spanje en tijdens de presentatie van mijn nieuwste boek ‘Reflections from La Herradura’ in La Cochera, een muziekcafe in het dorp, werd me dit des te meer duidelijk. Er was een leuke mix van mensen over de zestig - zelfs van over de zeventig - en jongeren van onder de twintig en zo’n beetje iedere leeftijd daar tussenin. Iedereen accepteerde elkaar, samen in gesprek, samen lachen, dansen en genieten van de live muziek. Het was een bevestiging van wat ik al jaren weet. Oud(er) worden in Spanje is fantastisch. En laten we eerlijk zijn, het goede aan oud worden, gezien het enige alternatief, is natuurlijk oud worden.

‘Reflections from La Herradura’, is een verzameling verhalen vertelt door mensen uit verschillende leeftijdsgroepen, allemaal mensen die het hele jaar of voor langere periodes per jaar in La Herradura wonen. Tot eind april kun je, rechtstreeks bij mij, een gesigneerd exemplaar bestellen voor de aanbiedingsprijs van 15€ in plaats van 19,50€ (exclusief verzendkosten). Het boek is er in de Engelse taal en in de Spaanse taal. Stuur me een emailtje via renate@renatevannijen.com om jouw exemplaar te bestellen.

Voor meer informatie over mijn kunst en boeken verwijs ik je graag naar mijn website: www.renatevannijen.com

Als je op de hoogte wilt worden gehouden zodra een nieuw Spaans avontuur is geplaatst, dan kun je je aanmelden voor mijn nieuwsbrief die altijd een link naar de meest recente blog bevat. Je kunt me natuurlijk ook volgen via Facebook als je dat leuk vindt: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/

Subscribe to my newsletter with blog information

Ik was niet eens zenuwachtig

Afgelopen zondag was een belangrijke dag voor me. Een dag waar ik vele maanden naartoe had gewerkt. Het was de dag van de presentatie van mijn nieuwste boek 'Reflections from La Herradura'; ook beschikbaar in het Spaans - 'Reflejos del Paisaje Humano de La Herradura'. Toen ik aan dit boek begon, ongeveer anderhalf jaar geleden, kon ik niet voorzien wat er allemaal op mijn pad zou komen. Interviews met interessante en inspirerende kunstenaars, sommigen moeilijk en met opgeblazen egos, de meesten super relaxed, maar allemaal een verhaal waardig. Mijn boek was geboren. Officieel afgelopen zondag, toen de presentatie van het boek plaatsvond in La Cochera, een fantastisch kunstzinnig muziekcafé aan de boulevard in La Herradura. Het verhaal van La Cochera, een kunstwerk op zich met fantastische versieringen en decor met invloeden uit de hele wereld, staat ook in het boek dus het was de perfecte plaats voor de presentatie.

Weken voorafgaand aan de presentatie waren gevuld met het vinden van een goede drukker, het boek printklaar maken, zowel in het Engels als in het Spaans, en iedereen van de ‘launch’ op de hoogte te brengen. Ik had vaak het gevoel dat ik rondrende als een kip zonder kop, maar onder de chaos was ook structuur en alles kwam uiteindelijk op tijd voor elkaar. Wel leek mijn lichaam tegen te sputteren en werd ik geveld door een heftige bronchitis, waarschijnlijk zodat ik even pas op de plaats zou maken. Stress en teveel zorgen hadden hun tol geëist. Ik voelde me zo belabberd dat ik wel rust moest nemen.

Terugblikkend was de creatie van mijn boek een proces met ups en downs, problemen en oplossingen, opstekers maar ook teleurstellingen. Ook het resultaat van de crowdfunding die ik had georganiseerd om de kosten van het uitgeven van mijn boek te dekken bracht slechts een kwart van de benodigde uitgaven op. Uiteraard helpt alles en mijn dank gaat daarom ook uit naar iedereen die zo vriendelijk is geweest om geld te doneren. Heel erg bedankt. Echter , het feit dat ik mijn crowdfunding bedrag niet had bereikt betekende dat ik een moeilijke beslissing moest nemen. Zou ik het risico nemen en een grote stapel boeken bestellen wat zou resulteren in een – vreselijk eng – negatief banksaldo of zou ik het safe gaan spelen en de feestelijke presentatie afzeggen en klein beginnen?

Soms moet je een risico durven nemen en in mijn geval weet ik dat mijn boek absoluut het lezen waard is. Reflections from La Herradura is namelijk een inspirerend boek; de lezer wordt meegenomen naar een fascinerende wereld. Een beschrijving van het leven in een klein Spaans kustplaatsje, over het verleden en het heden, maar het biedt ook een interessante kijk op het leven van kunstenaars, zoals schilders, schrijvers, dansers, muzikanten en andere creatieve zielen. Wat inspireert hen en waarom zijn ze in La Herradura?

Enkele artiesten uit La Herradura

Ik besloot het risico te nemen. Ik was zo druk met de voorbereidingen dat ik geen tijd had om nerveus te zijn alhoewel het feit dat ik te vaak koos voor minder gezonde etenswaren, zogenaamde comfort foods, mogelijk het tegendeel bewees, wat maakte dat de blouse die ik op de presentatie zou dragen duidelijk een stuk strakker zat dan de laatste keer dat ik deze droeg. Maar afgelopen zondag kwam en ging. Mijn presentatie in het Spaans en Engels werd goed ontvangen, de sfeer was super met fantastische live muziek, mensen dansend en genietend. Mede dankzij Antonio, de eigenaar van La Cochera, die het mogelijk maakte voor mij om mijn boek daar te presenteren en Mel O'Gorman, die gedurende het gehele proces mijn steun en toeverlaat was, kan ik nu terugkijken op een succesvolle dag.

Heb jij het gemist maar ben je wel geïnteresseerd in een gesigneerd exemplaar van het boek? Laat het me dan even weten. Het boek is wel in het Engels of Spaans, maar de schrijfstijl is conversatiestijl dus makkelijk te lezen. Voor de gelegenheid verleng ik de kortingsprijs van 15,00€ in plaats van 19,50€ (exclusief verzendkosten) tot eind April! Wees er dus snel bij! Je kunt contact met me opnemen via renate@renatevannijen.com

Voor meer informatie over mijn kunst en boeken verwijs ik je graag naar mijn website: www.renatevannijen.com

Als je op de hoogte wilt worden gehouden zodra een nieuw Spaans avontuur is geplaatst, dan kun je je aanmelden voor mijn nieuwsbrief die altijd een link naar de meest recente blog bevat. Je kunt me natuurlijk ook volgen via Facebook als je dat leuk vindt: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/

Subscribe to my newsletter with blog information