Oud (er) worden in Spanje

Het is algemeen bekend dat een heleboel ouderen ervoor kiezen om hetzij permanent of voor langere periodes van het jaar in de warme Spaanse zon door te brengen en wie kan het hen kwalijk nemen. Alle lichamelijke klachten lijken minder intens als de zon je in de ochtend begroet.
Er zijn echter veel kustplaatsen waar je, vooral tijdens de wintermaanden, het gevoel krijgt in een openlucht bejaardentehuis te wandelen terwijl mensen met grijze haardossen over de boulevard slenteren of genieten van een kopje koffie of een drankje op een van de vele terrasjes aan de Spaanse Costas. De donkerbruine, soms verweerde huid een teken van hun levenstijl, maar gelardeerd met een overdosis zon ziet het er allemaal vrolijk uit.

En God heeft het mooi bedacht natuurlijk want als we ouder worden lijkt het alsof er een zachte mist in ons gezichtsveld komt wat maakt dat we elkaar opeens door een vage waas zien waardoor rimpels en ouderdomsvlekken niet lijken te bestaan, totdat we een leesbril opzetten om het menu te kunnen lezen. Die leesbril die opeens in ons leven komt.

We genieten van het leven in Spanje, worden ouder en hebben allemaal een verhaal te vertellen. Ik ook. Mijn gezichtsvermogen was altijd uitstekend en ik kon zonder problemen de allerkleinste lettertjes lezen op producten in de supermarkt, maar nadat ik een aantal jaren het onvermijdelijke probeerde uit te stellen, tot mijn armen niet lang genoeg meer waren om wat ik wilde lezen vast te kunnen houden kocht ik mijn eerste leesbril. Tegenwoordig is het een constante strijd mijn leesbril te vinden in mijn tas en deze om te ruilen voor mijn vertebril, zodat ik niet struikel over een verlaten winkelwagentje in de supermarkt.

Toen ik erachter kwam dat ik, iedere ochtend gedurende een aantal maanden, scheerschuim van mijn man in mijn haar had gesmeerd in plaats van styling schuim, die naast elkaar liggen in de la van een badkamermeubel realiseerde ik me dat mijn ogen wel behoorlijk achteruit waren gegaan, maar de scheerschuim werkte prima.

Er zit echter nog een positieve kant aan ouder worden in Spanje. Er lijkt hier namelijk geen leeftijdsdiscriminatie te zijn. Ik kan alleen spreken uit eigen ervaring in Nederland in mijn geboortestad Arnhem waar dit wel voorkomt in die zin dat oudere en jongere mensen zich nauwelijks mengen in het uitgaansleven. In het uitgaanscentrum van de stad is een plein met veel bars en cafes, maar ieder cafe lijkt zijn eigen leeftijdsgroep te hebben. Ik herinner me dat ik, ergens achterin de veertig, het gevoel had dat ik een bijna-dood-ervaring was - met andere woorden ongelooflijk oud - toen ik een pub binnenliep waar zich alleen maar jongelui van tussen de 18 en 20 jaar bevonden die me duidelijk het gevoel gaven dat ik daar niet hoorde te zijn.

Dit gevoel heb ik nooit gehad in Spanje en tijdens de presentatie van mijn nieuwste boek ‘Reflections from La Herradura’ in La Cochera, een muziekcafe in het dorp, werd me dit des te meer duidelijk. Er was een leuke mix van mensen over de zestig - zelfs van over de zeventig - en jongeren van onder de twintig en zo’n beetje iedere leeftijd daar tussenin. Iedereen accepteerde elkaar, samen in gesprek, samen lachen, dansen en genieten van de live muziek. Het was een bevestiging van wat ik al jaren weet. Oud(er) worden in Spanje is fantastisch. En laten we eerlijk zijn, het goede aan oud worden, gezien het enige alternatief, is natuurlijk oud worden.

‘Reflections from La Herradura’, is een verzameling verhalen vertelt door mensen uit verschillende leeftijdsgroepen, allemaal mensen die het hele jaar of voor langere periodes per jaar in La Herradura wonen. Tot eind april kun je, rechtstreeks bij mij, een gesigneerd exemplaar bestellen voor de aanbiedingsprijs van 15€ in plaats van 19,50€ (exclusief verzendkosten). Het boek is er in de Engelse taal en in de Spaanse taal. Stuur me een emailtje via renate@renatevannijen.com om jouw exemplaar te bestellen.

Voor meer informatie over mijn kunst en boeken verwijs ik je graag naar mijn website: www.renatevannijen.com

Als je op de hoogte wilt worden gehouden zodra een nieuw Spaans avontuur is geplaatst, dan kun je je aanmelden voor mijn nieuwsbrief die altijd een link naar de meest recente blog bevat. Je kunt me natuurlijk ook volgen via Facebook als je dat leuk vindt: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/

Subscribe to my newsletter with blog information

Ik was niet eens zenuwachtig

Afgelopen zondag was een belangrijke dag voor me. Een dag waar ik vele maanden naartoe had gewerkt. Het was de dag van de presentatie van mijn nieuwste boek 'Reflections from La Herradura'; ook beschikbaar in het Spaans - 'Reflejos del Paisaje Humano de La Herradura'. Toen ik aan dit boek begon, ongeveer anderhalf jaar geleden, kon ik niet voorzien wat er allemaal op mijn pad zou komen. Interviews met interessante en inspirerende kunstenaars, sommigen moeilijk en met opgeblazen egos, de meesten super relaxed, maar allemaal een verhaal waardig. Mijn boek was geboren. Officieel afgelopen zondag, toen de presentatie van het boek plaatsvond in La Cochera, een fantastisch kunstzinnig muziekcafé aan de boulevard in La Herradura. Het verhaal van La Cochera, een kunstwerk op zich met fantastische versieringen en decor met invloeden uit de hele wereld, staat ook in het boek dus het was de perfecte plaats voor de presentatie.

Weken voorafgaand aan de presentatie waren gevuld met het vinden van een goede drukker, het boek printklaar maken, zowel in het Engels als in het Spaans, en iedereen van de ‘launch’ op de hoogte te brengen. Ik had vaak het gevoel dat ik rondrende als een kip zonder kop, maar onder de chaos was ook structuur en alles kwam uiteindelijk op tijd voor elkaar. Wel leek mijn lichaam tegen te sputteren en werd ik geveld door een heftige bronchitis, waarschijnlijk zodat ik even pas op de plaats zou maken. Stress en teveel zorgen hadden hun tol geëist. Ik voelde me zo belabberd dat ik wel rust moest nemen.

Terugblikkend was de creatie van mijn boek een proces met ups en downs, problemen en oplossingen, opstekers maar ook teleurstellingen. Ook het resultaat van de crowdfunding die ik had georganiseerd om de kosten van het uitgeven van mijn boek te dekken bracht slechts een kwart van de benodigde uitgaven op. Uiteraard helpt alles en mijn dank gaat daarom ook uit naar iedereen die zo vriendelijk is geweest om geld te doneren. Heel erg bedankt. Echter , het feit dat ik mijn crowdfunding bedrag niet had bereikt betekende dat ik een moeilijke beslissing moest nemen. Zou ik het risico nemen en een grote stapel boeken bestellen wat zou resulteren in een – vreselijk eng – negatief banksaldo of zou ik het safe gaan spelen en de feestelijke presentatie afzeggen en klein beginnen?

Soms moet je een risico durven nemen en in mijn geval weet ik dat mijn boek absoluut het lezen waard is. Reflections from La Herradura is namelijk een inspirerend boek; de lezer wordt meegenomen naar een fascinerende wereld. Een beschrijving van het leven in een klein Spaans kustplaatsje, over het verleden en het heden, maar het biedt ook een interessante kijk op het leven van kunstenaars, zoals schilders, schrijvers, dansers, muzikanten en andere creatieve zielen. Wat inspireert hen en waarom zijn ze in La Herradura?

Enkele artiesten uit La Herradura

Ik besloot het risico te nemen. Ik was zo druk met de voorbereidingen dat ik geen tijd had om nerveus te zijn alhoewel het feit dat ik te vaak koos voor minder gezonde etenswaren, zogenaamde comfort foods, mogelijk het tegendeel bewees, wat maakte dat de blouse die ik op de presentatie zou dragen duidelijk een stuk strakker zat dan de laatste keer dat ik deze droeg. Maar afgelopen zondag kwam en ging. Mijn presentatie in het Spaans en Engels werd goed ontvangen, de sfeer was super met fantastische live muziek, mensen dansend en genietend. Mede dankzij Antonio, de eigenaar van La Cochera, die het mogelijk maakte voor mij om mijn boek daar te presenteren en Mel O'Gorman, die gedurende het gehele proces mijn steun en toeverlaat was, kan ik nu terugkijken op een succesvolle dag.

Heb jij het gemist maar ben je wel geïnteresseerd in een gesigneerd exemplaar van het boek? Laat het me dan even weten. Het boek is wel in het Engels of Spaans, maar de schrijfstijl is conversatiestijl dus makkelijk te lezen. Voor de gelegenheid verleng ik de kortingsprijs van 15,00€ in plaats van 19,50€ (exclusief verzendkosten) tot eind April! Wees er dus snel bij! Je kunt contact met me opnemen via renate@renatevannijen.com

Voor meer informatie over mijn kunst en boeken verwijs ik je graag naar mijn website: www.renatevannijen.com

Als je op de hoogte wilt worden gehouden zodra een nieuw Spaans avontuur is geplaatst, dan kun je je aanmelden voor mijn nieuwsbrief die altijd een link naar de meest recente blog bevat. Je kunt me natuurlijk ook volgen via Facebook als je dat leuk vindt: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/

Subscribe to my newsletter with blog information

"Ik kan niet schilderen" zei hij, en ik zou hem het tegendeel bewijzen!

Om 7.30 die ochtend kon ik mezelf met moeite ertoe dwingen om op te staan na een lange dag met veel te veel uren op mijn benen te hebben gestaan de dag voorafgaand aan de schilderworkshop. Een ietwat gezwollen knie en hielspoor (peesplaat ontsteking) betekende dat ik met mijn benen omhoog moest zitten, maar mijn adrenaline ‘kicked in’ en ik ging naar de keuken voor nog wat voorbereidingen voor de lunch die bij de workshop was inbegrepen. Mijn trouwe keukenmachientje veranderde tomaat met verse basilicum en knoflook tot een lekker smeerseltje en ik prakte een rijpe avocado fijn en mengde dit met verse knoflook, wat zout en citroen. Nog snel even wat rozijnen en dadels geweekt en fijngemaald met cashewnoten waar ik vervolgens balletjes van maakte die ik in kokosrasp rolde (erg lekker, het proberen waard!) en toen ging de bel. Om 10.30, precies op tijd, opende ik de deur voor zes beginners, zoals ze zichzelf noemden. Ze introduceerden zich met een handdruk, waarna mijn 12-jarige hond Choppy een puppy impressie weggaf en erg zijn best deed om iedereen met een natte tongzoen te verwelkomen, tot hilariteit van mijn gasten, gelukkig. Vervolgens gingen we naar mijn atelier aan de achterkant van ons huis waar ik om te beginnen enkele basisregels voor het creëren van een schilderij uitlegde. Het geven van schilderles en workshops is iets waar ik al een aantal jaren ervaring in heb en door de jaren heen heb ik les gegeven aan zowel ervaren als onervaren hobbyschilders. Daarom weet ik dat ik iemand kan helpen om op een volgend niveau te komen en mensen blij kan verrassen voor wat hun creatieve capaciteiten aangaat.

Dit keer ontving ik een groep vrienden uit Noorwegen, allemaal beginners, die uitkeken naar een dag plezier en creativiteit. Ik vind lesgeven aan beginners een leuke uitdaging. "Ik kan niet schilderen", zei één van de ontluikende kunstenaars. Ik denk echter dat iedereen kan schilderen, want iedereen kan een min of meer rechte lijn en een min of meer perfecte cirkel tekenen. Schilderen gaat niet over perfectie maar over creativiteit, observeren (als men werkt aan de hand van een object, afbeelding of landschap) en evenwicht. Het is vrij normaal, als je aan een schilderij begint, om gevoelens van twijfel en zelfkritiek in jezelf te ontdekken. Het is moeilijk te geloven dat je eerste pogingen om de schets die je zojuist hebt gemaakt, die schets die je niet goed genoeg en lelijk vindt, kan worden omgetoverd tot iets wat het oog kan behagen. Maar dat is waar mijn creativiteit tevoorschijn komt. Ik weet wat er zal gebeuren, want ik heb het al zo vaak gezien. Ik vind het leuk om toevallige en niet zo toevallige spatten van kleur op canvas-papier te benadrukken en op die manier zelfvertrouwen en hoop te stimuleren. Ik hoef niet te doen alsof, ik hoef niet te liegen, want er is altijd wel iets moois te ontdekken en waar iets kan verbeteren kan ik tips en suggesties geven.

Vijf van de zes kunstenaars in spe namen een van mijn flamenco schilderijen als voorbeeld. Wanneer een groep hetzelfde onderwerp neemt om te schilderen dan is het interessant om de resultaten te vergelijken. Het gaat er niet om dat, in dit geval, een schilderij van mij, exact moet worden gekopiëerd. Het is slechts een oefening van observatie en interpretatie binnen de mogelijkheden van de schilder. De sfeer in de studio was geweldig en men was zo intens bezig dat niemand de aardbeving die tijdens de workshop plaatsvond heeft opgemerkt. Iedereen zat in een creatieve flow en tijd bestond niet. De lunch die ik had gepland om 13.30 aten we een uurtje later. Een ruim aanbod in vegetarische tapas bleek goed te bevallen en het was een welkome onderbreking. Na de lunch was het tijd om de puntjes op de i te zetten en de uiteindelijke werken werden met elkaar vergeleken. Zonder uitzondering was iedereen enthousiast en verbaasd over hun eigen vermogen om, de eerste keer dat ze een schilderskwast ter hand namen, een leuke, kleurrijke afbeelding mee naar huis te kunnen nemen. Een kunstwerkje dat met een passe-partout en een kleurrijke lijst zeker een leuke herinnering is aan een creatieve dag. Twijfel en onzekerheid was veranderd in enthousiasme en dat was heel leuk voor mij. Sommigen namen zich zelfs voor door te gaan met schilderen, zoals één van de dames liet weten “Ik was volledig geconcentreerd op het creatieve proces, ik heb aan niets anders gedacht en dat was een zeer ontspannen en mooi gevoel; daar wil ik meer van".



De waardering was oprecht en dat is precies wat het de moeite waard maakt voor mij. Het vervult me met vreugde wanneer ik mensen kan inspireren of ze simpelweg een leuke dag kan bezorgen waar dagelijkse beslommeringen in een golf van kleuren en plezier oplossen. Er werd afscheid genomen met een omhelzing en een glimlach en nadat ik mijn atelier en de keuken weer had opgeruimd kwam ik weer terug in mijn lichaam, de adrenaline was verdwenen en ik liep opeens als een 90-jarige met een ernstig arthritis probleem. Elke spier in mijn lichaam deed pijn en mijn benen en voeten wilde alleen nog maar in een verticale positie worden gebracht, maar ... mijn hart en ziel waren gevuld met tevredenheid. Met een glimlach op mijn gezicht besefte ik dat ik steeds weer opnieuw precies hetzelfde zou doen. En de meest zichzelf bekritiserende persoon in de groep? Ik had hem het tegendeel bewezen!

Wil jij jezelf en een groep vrienden verrassen en de kunstenaar die ook in jou huist ontdekken terwijl je geniet van een leuke creatieve dag in La Herradura aan de Spaanse Costa Tropical, voel je dan vrij om contact met mij op te nemen via renate@renatevannijen.com voor meer informatie. Meer kunst en informatie over mijn boeken en schilderijen kun je vinden op www.renatevannijen.com
Meer weten over schildervakanties klik hier en voor meer informatie over schilder- en mandala lessen en workshops klik hier

Als je op de hoogte wilt worden gehouden zodra een nieuw Spaans avontuur is geplaatst, dan kun je je aanmelden voor mijn nieuwsbrief die altijd een link naar de meest recente blog bevat. Je kunt me natuurlijk ook volgen via Facebook als je dat leuk vindt: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/

Subscribe to my newsletter with blog information

Van euthanasie naar vlinder

“Dat vind ik nou zo leuk aan jou” zegt mijn vriendin, “je kunt zo diepzinnig zijn en tegelijkertijd ga je heel luchtig om met serieuze zaken in het leven” De reden van haar beschrijving was mijn reactie op haar ingesproken berichtje via whatsapp nadat ze tijdens een bezoekje aan familie de urn van een geliefd familielid zag. “De urn was zo groot!” zei ze en verontschuldigend vroeg ze zich af of het me zou storen dat ze op zo’n manier over dit onderwerp praatte. Er kwam een glimlach op mijn gezicht terwijl ik het opnameknopje in whatsapp ingedrukt hield en mijn reactie insprak. “Mijn vader en moeder gingen altijd wandelen in een heel mooi bos- en heidegebied in de buurt van mijn geboortestad Arnhem. Toen mijn moeder zich ‘voorbereidde’ op haar dood uitte ze de wens om haar as in dit heidegebied uit te laten strooien. ALS, een progressieve, neurodegeneratieve ziekte, had haar lichaam veranderd in een gevangenis en na zorgvuldige afweging door verschillende artsen en vanwege een zeer korte levensverwachting werd haar euthanasie wens ingewilligd. Vredig ging ze over naar de ‘andere’ kant terwijl wij haar vasthielden. Maanden later vertelde mijn vader dat hij was wezen wandelen in het bos- en heidegebied, in de buurt van Arnhem, waar hij altijd met mijn moeder ging wandelen, om daar een geschikte plek te vinden om haar as uit te strooien. Opeens zag hij een witte vlinder terwijl het helemaal niet het juiste seizoen voor vlinders was. De vlinder fladderde van boomtak tot heidestruik en bleef steeds ietsje voor mijn vader uitvliegen. Totdat ze bij een kruising kwamen; het was de exacte plek waar mijn ouders altijd stopten om te beslissen of ze de lange of de korte route terug naar de auto zouden nemen. De vlinder ging op een heidestruik zitten en vladderde niet meer weg. Mijn vader zag dit als een teken.

vlindermandala

Een week later, op een mooie, zonnige dag in october, liepen mijn vader en ik dezelfde route. We hadden een koker bij ons met daarin de as van mijn moeder en verbaasden ons beiden over de grootte van de koker. Op de bewuste kruising stopten we. Mijn vader opende de koker en net toen hij mijn moeders as uit ging strooien begon het te waaien. Mijn vader was van top tot teen bedekt met haar as en alhoewel ik een paar meter bij hem vandaan stond kwam er ook as op mijn schoenen. Heel even stonden we aan de grond genageld, totaal geschokt, maar al gauw kregen we de slappe lach. Het was zo grappig. Door onze tranen van de lach en van afscheid waren we het er samen over eens dat dit echt iets voor mijn moeder was, alsof ze met ons mee lachte terwijl ze leek te zeggen ... ’kop op, wees vrolijk, want ik ben uit mijn gevangenis ontsnapt, ik ben gelukkig!’ . Tot de dag van vandaag, bijna 16 jaar later, word ik nog steeds wekelijks herinnert aan dat speciale moment als ik een witte vlinder voorbij zie vladderen, wat het hele jaar door mogelijk is aan de Costa Tropical waar ik woon. Het is altijd een heerlijk gevoel terwijl ik aan mijn moeder denk met een glimlach op mijn gezicht en de vlinder groet met een ‘hoi mam!’”

Ik geloof dat er meer is na de dood, maar of dit ook inderdaad het geval is doet er eigenlijk niet zoveel toe. Wat naar mijn mening wel belangrijk is is dat je bepaalde gevoelens kunt verzachten en zelfs veranderen, wat er dan weer toe kan leiden dat omstandigheden veranderen. Dit alles door de kracht van gedachten, door verbeeldingskracht, door visualisatie. Dit is wetenschappelijk bewezen. Dat ik fantaseer dat de vlinder een teken van mijn moeder is verandert mijn gemoed, het maakt me vrolijk en kalm. Ik ben al vele jaren gefascineerd door visualisatie en besloot vorig jaar om een reeks boeken te schrijven met visualisaties die worden vergezeld van mandalas door mij gemaakt. Het creëren of het inkleuren van een mandala maakt je rustig en op zo’n moment kan visualisatie extra krachtig zijn. De serie van zeven boeken is in het Engels geschreven en heet ‘The Art of Feeling Better’. Tot nu toe heb ik drie boekjes gepubliceerd: ‘I Feel Better’- ontspannende visualisaties om je beter te voelen, ‘I can Forgive’ – ontspannende visualisaties om je te helpen vergeven, los te laten en creatief te zijn, en ‘I Feel Better with Astrology’ – sterrenbeeld visualisaties voor dagelijks gebruik. Het zijn leuke ‘cadeau-boekjes’ die kunnen helpen om je op een bepaalde situatie te concentreren. Door de visualisatie kan je energie en je gevoel over deze situatie in positieve zin veranderen.

Je kunt de boeken bestellen via Amazon, maar voor een gesigneerd exemplaar kun je contact met me opnemen via info@renatevannijen.com

In deze blog heb ik ook een leuk weggevertje voor je! Als je het kalmerende effect van het inkleuren van een mandala wilt beleven dan kun je de vlindermandala gratis downloaden via: www.renatevannijen.com/butterflymandala.pdf

Als je het leuk vindt kun je me ook volgen op Facebook: https://www.facebook.com/RenartsBookWorld/
of je inschrijven voor de nieuwsbrief, dan krijg je bericht zodra er weer een nieuw blogverhaal is.

Subscribe to my newsletter with blog information

En wat nu?

Het boek is klaar, gedrukt in twee talen – in het Engels Reflections from La Herradura en in het Spaans Reflejos del Paisaje Humano de La Herradura. Het is een boeiende reis, in de vorm van verhalen, door een magisch dorp - en het is goed! Niet omdat ik dat zeg, maar omdat de Engelse en Spaanse proeflezers, mensen die mij niet kennen, het zeggen. Mijn zelfvertrouwen is intact. De weg om hier te komen was weliswaar bijzonder interessant, maar ook een uitdaging en heel vermoeiend. Maar, het resultaat mag er zijn. Een unieke combinatie van gids, geschiedenisboek en verzameling biografieën in één. Het biedt de lezer een kijkje achter de schermen van het dagelijkse leven in La Herradura, een beschrijving van straatjes en monumenten, maar geeft ook inzicht in het leven van kunstenaars. Muzikanten, schrijvers, schilders, dansers, fotografen en andere creatieve zielen delen hun verhaal.
Voor de boekomslag heb ik een schilderij gemaakt met een flamenco danseres, een wit Spaans dorpje een een hoefijzer in het midden. Het Spaanse woord ‘herradura’ betekent namelijk hoefijzer en de baai van La Herradura heeft de vorm van een hoefijzer. Ik schreef het boek in het Engels en dit werd vervolgens vertaald naar het Spaans door een vertaalster. Alle kosten heb ik uit eigen zak betaald, hetzij met geld of met een schilderij en nu zitten beide boeken in het systeem van de print-on-demand drukker. To zover alles goed dus! Daar is dat woord weer ...’goed’!

Maar wat nu?
Nu moet ik het boek bij zoveel mogelijk lezers zien te krijgen om dit speciale dorp, (waar ik verliefd op werd tijdens mijn eerste bezoek in 2004), om te toveren in een culturele ‘hotspot’, want dat is mijn droom en de droom van alle kunstenaars en andere interessante figuren die hebben meegewerkt aan Reflections from La Herradura. Het uitbrengen en de launch van een boek en de bijbehorende culturele website kost echter geld. Om het goed te kunnen doen heb ik een behoorlijk bedrag nodig, maar mijn zakken zijn nu leeg.

Maar waarom vind ik dit nu zo belangrijk?

Nou, behalve dat ik anderhalf jaar van mijn leven en veel geld in dit project heb gestoken is dit dorp ook belangrijk voor me, het is mijn thuis. Het verdient het dat de culturele agenda bekend wordt bij een groter publiek want er gebeuren ontzettend veel interessante dingen op dit gebied die je niet wilt missen wanneer je de kans krijgt om dit oorspronkelijke vissersdorp te bezoeken, wat overigens een ‘must’ is.

Ik moet dus een oplossing zien te vinden. Nadat ik verschillende crowdfunding sites heb bekeken moest ik tot de conclusie komen dat ik niet voldoende volgers heb via de sociale media om een succesvolle crowdfunding te kunnen organiseren. Het moet dus persoonlijker gebeuren en ik moet de stoute schoenen aantrekken en om hulp vragen.

IK ZOEK NAAR SPONSORS!

Angel Galdo F. en Mercedes Rubio (de eerste sponsors)

Extra reden
Om het interessanter te maken voor eventuele potentiële sponsors is er ook een extra reden om dit project te steunen. Iedere donatie van 10 € ontvangt een ‘verlotingsnummer’. Dus als je bijvoorbeeld 50 € stort dan krijg je 5 nummers. Op de dag van de launch van het boek, op 17 april 2016 om 17.00 in cafe La Cochera in La Herradura, worden de prijzen getrokken door een onafhankelijke persoon. Woon je niet in de buurt? Geen probleem, als jouw nummer een winnend nummer is dan wordt je prijs de daaropvolgende week per post verstuurd!

Om alle kosten van het boek en de speciale La Herradura website, die op dit moment wordt gemaakt, te kunnen dekken, heb ik hulp nodig. Al het geld wat ik kan inzamelen wordt geïnvesteerd en gebruikt om kosten die ik heb gemaakt te betalen. Dus wat je ook wilt doneren... jouw bedrag is belangrijk!

Ik bied een reeks prijzen aan voor de verloting, namelijk:
• 3 flamenco hangers ter waarde van 15 € per stuk
• 2 sets van 20 ansichtkaarten ter waarde van 25 € per set
• 2 sets van 12 mandala kaarten met envelop ter waarde van 30 € per set
• 2 sets van 3 boeken (in Engels – Cheers, Secret Thoughts en Reflections from La Herradura), ter waarde van 49,50 € per set
• 2 sets van 4 mandala prints ter waarde van 60 € per set
• 2 houten flamenco muurhangers ter waarde van 95 € per stuk
• een ‘surrender’ keramiek beeldje ter waarde van 235.00 €
• een origineel mandala schilderij ter waarde van 375 €
• een origineel flamenco schilderij ter waarde van 900€

voor- en achterzijde keramische ‘surrender’ beeldje. (9x9x9cm)

Belangrijk
Jouw donatie is belangrijk en als een teken van dankbaarheid, wordt iedereen die een donatie stort van 100 € of meer vermeld op de lijst van donateurs op de culturele La Herradura website die op dit moment wordt gemaakt, (indien gewenst) met een foto/logo op de website en een korte beschrijving en een link naar een persoonlijke/business website. Sponsors van meer dan 250 € worden zowel genoemd op de website met een foto/logo en een link, maar worden ook opgenomen in het boek in de lijst van sponsors, indien gewenst met een kleine logo in zwart wit.

Originele schilderij van de boekomslag Seaside Reflections

Doe je mee?

Wil jij deel uitmaken van dit interessante, culturele project? Dan kun je me betalen via PayPal via renate@renate-kunst.nl. Klik op betaling en dan op donatie. Als je geen Pay Pal account hebt kun je je donatie overmaken op mijn Nederlandse bankrekening nummer:
IBAN nummer NL71 INGB 0005 541225 ten name van R.H. van Nijen
Of als je in Spanje woont op mijn bankrekening in Spanje, in La Herradura:
ES04 0487 3219 2790 0001 0003 BIC GBMNE SMMXXX t.n.v. Renate Henriet van Nijen.

Vermeld wel je email adres en ‘sponsor La Herradura project’ en je naam, zodat ik, zodra je geld is ontvangen, je een bericht kan sturen met jouw verlotingsnummer(s). Je wordt op de hoogte gebracht van de winnende nummers na de verloting op de dag van de launch van het boek!

Will je op de hoogte blijven van mijn avonturen in Spanje, schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief:

Subscribe to my newsletter with blog information

‘Etenskunstenaar’ in Spanje

Wat heeft eten te maken met mijn leven als kunstenaar in Spanje hoor ik je denken? Nou, ik kook graag, ik schrijf graag over eten, ik vind het leuk om recepten aan te passen en ik vind het ook leuk om mijn eigen recepten te verzinnen. Ik denk dat dit betekent dat ik creatief ben met eten, een ‘etenskunstenaar’ zal ik maar zeggen! Als je in Spanje woont is er altijd wel een al dan niet overdekte markt in de buurt te vinden waar je verse producten kunt kopen. Het behoeft geen betoog dat groente en fruit aangeboden op deze markten, vaak afkomstig van boerderijen in de regio, meestal bijzonder goed van smaak zijn, aangezien ze ruimschoots aan zonlicht worden blootgesteld. Mijn wekelijkse boodschappen vormen dan ook altijd een kleurrijk 'palet' van groente en fruit, zoals tomaten, komkommers, papaya, broccoli, artisjokken en nog veel meer. Ik ben in de gelukkige positie dat ik geen avocado's hoef te kopen, aangezien Miguel, mijn man, een klein stukje land heeft waar hij avocado's, chirimoyas* en nispolas* verbouwt voor de verkoop.

Maar hij heeft ook een paar bananen-, sinaasappel-, citroen- en mangobomen geplant voor de familie. Fantastisch nieuws voor een 'foodie' die zoveel van, vooral gezond, eten houdt, zoals ik. Er is alleen een probleem. Ik heb de neiging meer te eten dan mijn lichaam kan verwerken. Dat ik een schildklierafwijking en vetgenen heb geërfd in plaats van geld betekent dat het zeker een uitdaging is om mijn lichaam in vorm te houden. En eerlijk gezegd ben ik daarin totaal gefaald. Nu dat de menopauze ook nog eens om de hoek is komen kijken zie ik mezelf regelmatig weerspiegeld in de vorm van een Teletubbie met 'bingo-wings' zowel aan mijn boven- als aan mijn onderarmen, wanneer ik langs een winkelraam loop. Mijn lichaam schreeuwt tegen me met allerlei kwaaltjes en pijntjes zodra ik me maar iets beweeg en een bloedtest gaf zes weken geleden aan dat mijn cholesterol te hoog was. Dat, en het feit dat de kleren in mijn inloop kledingkast allemaal zijn gekrompen, deed me besluiten dat ik nu echt iets aan mezelf moet doen. Maar hoe? Ik ben nooit een echte vleeseter geweest en een groot deel van mijn leven at ik vegetarisch, maar eieren, koffie met melk en vooral kaas en yoghurt maakten deel uit van mijn dieet, meer nog dan koolhydraten die ik voor een groot deel wist te vermijden. De afgelopen paar jaar at ik ook wel af en toe vis, maar vooral veel groente en fruit. Klinkt goed zou je denken, maar het resulteerde toch niet in een gezond lijf dus dit betekent dat er iets drastisch moest veranderen. Vandaar dat ik me de laatste vier weken aan een veganistisch dieet heb gehouden. Alhoewel ik ontzettend kan genieten van een 'smoothie' gemaakt van banaan, sinaasappel en verse spinazie en met veel plezier mijn eigen groente spreads en overheerlijke zoete balletjes van dadels, noten en kokosrasp weet te creëren ben ik nu ook weer terug in de wereld van de koolhydraten. Aardappels met groente uit de oven of spelt brood met zelfgemaakte humus en knapperige slablaadjes, tomaat en wat schijfjes avocado vervangen zonder probleem pastas met kaassausjes en de boterham met kaas. Waarom heb ik dan nog steeds overal pijntjes en ga ik niet eens een klein beetje in de richting van een broodmager lijf wat, zo lijkt het, de meeste veganisten beschrijft. Waar gaat het fout? Oké, het helpt natuurlijk niet dat mijn pijnlijke tempel, zoals sommige mensen hun lichaam noemen, door de pijntjes en kwaaltjes geen intensieve sportactiviteiten kan beoefenen, maar dan nog voel ik me behoorlijk gefrustreerd over het feit dat ik geen onsje gewicht heb verloren. Ik wil eerlijk gezegd ook niet dat mijn leven alleen maar over eten en diëten gaat, maar hier zit ik dan, een blog te schrijven met alweer een goed voornemen om de consumptie van mijn gezonde vetten, zoals olijfolie en avocado's te halveren en ook minder koolhydraten te gaan eten. En het artistieke hieraan? Nou, het feit dat ik een manier moet vinden om mijn lichaam weer gezond te krijgen, misschien wel op een vrij extreme manier, betekent niet dat dit ook het geval is voor jou. Ik vind het leuk om over eten te schrijven en dus heb ik besloten om, in plaats van ze te eten, de door mij zo geliefde recepten van de afgelopen 20 jaar of zo, te delen op mijn 'infoteurspagina'. Je zult er vooral snelle en gemakkelijk te maken recepten vinden met wat achtergrondinformatie. Misschien heb je al eens van sommige gerechten gehoord, anderen heb ik zelf wat bewerkt, maar veel recepten heb ik verzameld door met moeders van vrienden te praten in Italië en in Spanje; hapjes en gerechten die je meestal niet in een restaurant zult tegenkomen. Ik ben van plan om regelmatig nieuwe recepten toe te voegen, vaak met wat achtergrondinformatie, mijn mening en een Italiaanse, Spaanse of door mij verzonnen smaak. Je kunt hier alvast een aantal recepten van mij lezen: http://renartsworld.infoteur.nl/

* De chirimoya is een fruit die vooral in sommige delen van Zuid-Amerika te vinden was, maar het werd vervolgens geëxporteerd naar veel andere landen, waaronder Andalusië in Zuid-Spanje. De vrucht heeft een romige textuur en is erg zoet.
* De nispola is een Spaanse exotische vrucht die in de 18e eeuw vanuit het verre oosten werd geïmporteerd. Dit fruit wordt vooral verbouwt voor de Spaanse markt. De vrucht heeft een frisse, soms wat zurige smaak.

Will je op de hoogte blijven van mijn avonturen in Spanje, schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief:

Subscribe to my newsletter with blog information

Kabouters met een mening

Een aantal jaren geleden, op een warme zomerdag gaat mijn mobiele telefoon. Hallo Renate, wie geht es Dir? Monica vraagt of we elkaar kunnen ontmoeten, want Gerda heeft ‘doorgekregen’ dat we samen ons werk moeten exposeren in een dorpje langs de kust. Nieuwsgierig rijd ik de volgende dag via de lange kronkelige bergweg naar het afgelegen huisje verscholen in een zee van groene avocadoplantages en zilvergroene olijfbomen. Ik kom uit op een zandweg die leidt naar het terrein van Monica en Gerda, waar ik word begroet met een brede glimlach op de ronde gezichten. Ze gaan me opeten schiet het even door mijn hoofd want het is net of ik een waanwereld binnenglijd waar ik word verwelkomd door de behoorlijk dikke Duitse ‘witte heksen’ zoals ze zichzelf noemen. Ze dragen allebei dezelfde grote blauwe jurk zonder mouwen met een soort kangoeroezak aan de voorkant. Hun enorme borsten bungelen duidelijk zichtbaar vrij onder de luchtige katoenen stof en het geheel voelt zacht, warm en vochtig aan tijdens de net iets te lange omhelzing. Rommelige lange grijze haren omlijsten de witte, bezwete gezichten en maken het plaatje compleet. Make-up past niet in hun wereld. Gerda kijkt wat verwilderd uit haar waterigblauwe ogen. Zij is de creatieve geest en de healer. Ik word uitgenodigd in de woning, een oase van rust in een wonderlijk warme sfeer. Overal zie ik engelenbeeldjes, TutankAmonreplica’s, keramische sculpturen en Boeddhaafbeeldingen.

Ik voel me ontspannen en op mijn gemak. Tijdens een kopje kruidenthee vertelt Gerda over de kabouters en feeën die voor de meeste mensen onzichtbaar zijn. Lachend legt ze uit dat velen denken dat ze gek is. Serieus vervolgt ze dat de kabouters hebben doorgegeven dat het tijd is voor een expositie, samen met mij. Monica, die vol liefde alle wensen van Gerda vervult luistert. Er hangt een sprookjesachtige sfeer en deze vreemde harmonieuze verhouding lijkt uitstekend te werken. Gerda schenkt nog een kopje thee in terwijl Monica de woonkamer binnenkomt met een groot aantal gebreide truien, vesten en jurken. Ik ben totaal verbaasd over de prachtige kleuren en motieven verwerkt in deze gewaden. De vesten en jurken hebben enorm lange puntmutsen die perfect combineren met de piramideachtige vorm van de kleding. Vervolgens legt Gerda uit dat ze van haar kabouters heeft doorgekregen om vierkante jurken te creëren. Monica toont een aantal dunne one-size-fits-all jurken gemaakt van een luchtige katoenen stof prachtig beschilderd door Gerda met kleurrijke symbolen. Bloemen, paradijsvogels en Egyptische motieven sieren de vierkante jurken. Ik moet er eentje aanpassen en ben blij verrast. Ik ga bijna als vanzelf wat rechterop staan. Voor iemand die nooit een jurk draagt verbaas ik me over mijn eigen enthousiasme. Ik kan niet anders dan het werk van Monica en Gerda heel bijzonder vinden en leg hun uit dat de kleding absoluut een expositie waardig is.
Monica en Gerda willen hun jurken graag exposeren samen met mijn schilderijen en keramische beelden. Het lijkt een goed plan en voldaan rijd ik drie uur later weer naar huis... de expositiedatum geprikt.
Twee dagen later gaat de telefoon: Hallo Renate, die Gnomen haben leider gesagt das es dennoch jetzt nicht die richtige Zeit ist für eine Ausstellung......
Ik ben stiekem toch een beetje teleurgesteld!

En voor wat engelen en Boeddha betreft, voor mijn ontwerpen op milieu-vriendelijke boodschappentassen (minder plastic tassen die de oceanen vervuilen) verwijs ik je graag naar RedBubble

Will je op de hoogte blijven van mijn avonturen in Spanje, schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief:

Subscribe to my newsletter with blog information